Lermontow Michaił Jurjewicz

• 28 września
• Arfa
• Ballada
• Co za sens żyć!... Czy to w spokoju,
• Czarne oczy
• Dedykacja
• Demon
• Dlaczego?
• Do
• Do a.o. smirnowej
• Do n. i...
• Do siebie
• Do Ślicznotki
• Dusza ma wkrótce ziemskie odrzuci kajdany.
• Dziecię, nie płacz, nie płacz, miła,
• Elegia
• Głos-li twój posłyszę,
• Głupiej piękności
• Gwiazda
• Huzar
• I smutek, i nuda...
• Jak meteoru w noc błyskanie
• Jak niebo wzrok twój rozświetlony
• Jakżem szczęśliwy! Jady moją krew przeżarły,
• Jesienne słońce
• Madrygał
• Na ostrogi srebrne patrzę
• Nadejdzie dzień - przez ludzi potępiony,
• Nie ciebie kocham żarem
• Nie ja nie ciebie kocham tak szalenie
• Nie kocham cię już. Już namiętności
• Niechaj z poety szydzi co dzień,
• Nieporozumienie
• Noc
• Obawa

I znowu, znowu rozmawiałem z tobą,

  Widziałem wzrok twój miły.

Minione dni, choć zeszły juz do grobu,

  Twym głosem zadzwoniły.

Czemu? Dzis inny całuje te oczy

  I twoją dłoń ujmuje!

Innemu dzisiaj mówisz w mroku nocy:

  Miłuje cię, miłuję!

Czy nieobłudne - powiedz mi od razu -

  Są twoje całowania?

One z małżeńskiej wierności nakazu

  Płyną, nie z milowania.

On nie dla ciebie - ty sie urodziłaś

  Dla wielkich żądz płomienia.

Siebie mu dając, ty się nie radziłaś

  Swego sumienia.

Czy dreszcz tajemny na wskroś go przenikł,

  Gdy był w pobliżu ciebie,

Czy wzgardził światem, by myślą do nikąd

  Prócz ciebie jednej nie biec;

Czy powitania twe chłodne przyjmował

  Ze łzami i milczeniem

I czy najlepsze lata ofiarował

  Dzielonym z tobą mgnieniom?

Nie! jestem pewien, wierz mi - szczęścia twego

  Nie może ten zbudować,

Kto tylko piękno twych kształtów dostrzega

  I twój zewnętrzny powab.

Ty go nie kochasz!... Dziś władza kryjoma

  Do duszy cię przykuła,

Co żyje smutna, szczęściu nieznajoma,

  Lecz jest jak miłość czuła.

• 28 września
• Arfa
• Ballada
• Co za sens żyć!... Czy to w spokoju,
• Czarne oczy
• Dedykacja
• Demon
• Dlaczego?
• Do
• Do a.o. smirnowej
• Do n. i...
• Do siebie
• Do Ślicznotki
• Dusza ma wkrótce ziemskie odrzuci kajdany.
• Dziecię, nie płacz, nie płacz, miła,
• Elegia
• Głos-li twój posłyszę,
• Głupiej piękności
• Gwiazda
• Huzar
• I smutek, i nuda...
• Jak meteoru w noc błyskanie
• Jak niebo wzrok twój rozświetlony
• Jakżem szczęśliwy! Jady moją krew przeżarły,
• Jesienne słońce
• Madrygał
• Na ostrogi srebrne patrzę
• Nadejdzie dzień - przez ludzi potępiony,
• Nie ciebie kocham żarem
• Nie ja nie ciebie kocham tak szalenie
• Nie kocham cię już. Już namiętności
• Niechaj z poety szydzi co dzień,
• Nieporozumienie
• Noc
• Obawa

Jak meteoru w noc błyskanie

  Tak ja bez celu mijam.

Choć serce ciężkie niby kamień,

  Lecz pod kamieniem żmija.

Od marnych uciech dar natchnienia

  Ratował mnie w katuszy;

Lecz nawet szczęście - wybawienia

  Nie da od własnej duszy.

Żądełem szczęścia, i śpieszyło,

  By kres położyć bólom,

I nawet szczęście mi ciążyło

  Jako korona królom.

Marzenia wszytskie odtrąciwszy,

  Tylkom samotność zyskał,

Jak mrocznych, pustych komnat ciszy

  Niegodny pan zamczyska.

• 28 września
• Arfa
• Ballada
• Co za sens żyć!... Czy to w spokoju,
• Czarne oczy
• Dedykacja
• Demon
• Dlaczego?
• Do
• Do a.o. smirnowej
• Do n. i...
• Do siebie
• Do Ślicznotki
• Dusza ma wkrótce ziemskie odrzuci kajdany.
• Dziecię, nie płacz, nie płacz, miła,
• Elegia
• Głos-li twój posłyszę,
• Głupiej piękności
• Gwiazda
• Huzar
• I smutek, i nuda...
• Jak meteoru w noc błyskanie
• Jak niebo wzrok twój rozświetlony
• Jakżem szczęśliwy! Jady moją krew przeżarły,
• Jesienne słońce
• Madrygał
• Na ostrogi srebrne patrzę
• Nadejdzie dzień - przez ludzi potępiony,
• Nie ciebie kocham żarem
• Nie ja nie ciebie kocham tak szalenie
• Nie kocham cię już. Już namiętności
• Niechaj z poety szydzi co dzień,
• Nieporozumienie
• Noc
• Obawa

Nie pogardź moim lichym darem,

Choć dałem wyraz nieudolny

Nieujarzmionym serca żarom -

Porywom buntu duszy wolnej.





   O! nie dla świata to pisałem -

On do uniesień niezbyt skory.

Nie! Ja nie jemu przyrzekałem

Umiłowane swe utwory.



   Wiem, że to świata nie obchodzi,

Czy duch jest w smutku pogrążony,

Czy myśl pogodna dźwieki rodzi,

Kiedy ożyją w strunach tony.



   Tylko twe serce pojąć zdoła,

Ty nie wydrwiłaś ran bolesnych

I dzięki tobie z mego czoła

Znikają zmarszczki trosk przedwczesnych.



  Tak nad grobowcem pochylona

Młodziutka brzoza czule kryje

Granit w gałązek swych ramionach,

Gdy nawałnica nocna wyje!