Zapisz swoję ulubione piosenki

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




I znowu, znowu rozmawiałem z tobą,

  Widziałem wzrok twój miły.

Minione dni, choć zeszły juz do grobu,

  Twym głosem zadzwoniły.

Czemu? Dzis inny całuje te oczy

  I twoją dłoń ujmuje!

Innemu dzisiaj mówisz w mroku nocy:

  Miłuje cię, miłuję!

Czy nieobłudne - powiedz mi od razu -

  Są twoje całowania?

One z małżeńskiej wierności nakazu

  Płyną, nie z milowania.

On nie dla ciebie - ty sie urodziłaś

  Dla wielkich żądz płomienia.

Siebie mu dając, ty się nie radziłaś

  Swego sumienia.

Czy dreszcz tajemny na wskroś go przenikł,

  Gdy był w pobliżu ciebie,

Czy wzgardził światem, by myślą do nikąd

  Prócz ciebie jednej nie biec;

Czy powitania twe chłodne przyjmował

  Ze łzami i milczeniem

I czy najlepsze lata ofiarował

  Dzielonym z tobą mgnieniom?

Nie! jestem pewien, wierz mi - szczęścia twego

  Nie może ten zbudować,

Kto tylko piękno twych kształtów dostrzega

  I twój zewnętrzny powab.

Ty go nie kochasz!... Dziś władza kryjoma

  Do duszy cię przykuła,

Co żyje smutna, szczęściu nieznajoma,

  Lecz jest jak miłość czuła.


Niechaj z poety szydzi co dzień,

Niech go oskarża świat szalony,

Nikt mu w tym przecież nie przeszkodzi,

On nie usłyszy mej obrony.

Jam dotąd dni nie dzielił z nikim,

Pieśń ma swobodnie mknie w przestworze,

Jak ptak pustynią leci dziki,

Jak łódź się ślizga po jeziorze.

Świat mnie nie wzrusza: cóż mi po nim,

Kiedy ty przy mnie siedzisz, miła,

Kiedy samotnej mojej dłoni

Czarowna dłoń twa ciepło zsyła;

Gdy, rajskie dziewczę me, jak w niebie 

Z tobą godzinę tę przeżywam,

Gdy już nie cierpię - i od ciebie

Oczu na chwilę nie odrywam.


I



Gdy grób mój darni okryją zielenie

I krótkie życie moje już przeminie,

W twej wyobraźni będę tylko cieniem

I ust twych szeptem o wspomnień godzinie.

Gdy o mnie głuche zapadnie milczenie

Śród ucztujących przyjaciół przy winie,

Wtedy ty w ręce swe weź arfę prostą,

Co była marzeń mych i moją siostrą.



II



I w domu ją naprzeciw okna powieś...

A gdy jesienny wiatr po strunach wionie,

To echem pieśni minionej opowie,

Gdyż dawna miłość zaklęta w jej tonie.

Lecz niech na strun tych dźwięczącej osnowie

Nie spoczną nigdy białe twe dłonie,

Gdyż ten, co w pieśni jej zaklął swe kochanie,

Wiecznie spać będzie i nigdy nie wstanie.