Zapisz swoję ulubione piosenki

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




I znowu, znowu rozmawiałem z tobą,

  Widziałem wzrok twój miły.

Minione dni, choć zeszły juz do grobu,

  Twym głosem zadzwoniły.

Czemu? Dzis inny całuje te oczy

  I twoją dłoń ujmuje!

Innemu dzisiaj mówisz w mroku nocy:

  Miłuje cię, miłuję!

Czy nieobłudne - powiedz mi od razu -

  Są twoje całowania?

One z małżeńskiej wierności nakazu

  Płyną, nie z milowania.

On nie dla ciebie - ty sie urodziłaś

  Dla wielkich żądz płomienia.

Siebie mu dając, ty się nie radziłaś

  Swego sumienia.

Czy dreszcz tajemny na wskroś go przenikł,

  Gdy był w pobliżu ciebie,

Czy wzgardził światem, by myślą do nikąd

  Prócz ciebie jednej nie biec;

Czy powitania twe chłodne przyjmował

  Ze łzami i milczeniem

I czy najlepsze lata ofiarował

  Dzielonym z tobą mgnieniom?

Nie! jestem pewien, wierz mi - szczęścia twego

  Nie może ten zbudować,

Kto tylko piękno twych kształtów dostrzega

  I twój zewnętrzny powab.

Ty go nie kochasz!... Dziś władza kryjoma

  Do duszy cię przykuła,

Co żyje smutna, szczęściu nieznajoma,

  Lecz jest jak miłość czuła.


Niechaj z poety szydzi co dzień,

Niech go oskarża świat szalony,

Nikt mu w tym przecież nie przeszkodzi,

On nie usłyszy mej obrony.

Jam dotąd dni nie dzielił z nikim,

Pieśń ma swobodnie mknie w przestworze,

Jak ptak pustynią leci dziki,

Jak łódź się ślizga po jeziorze.

Świat mnie nie wzrusza: cóż mi po nim,

Kiedy ty przy mnie siedzisz, miła,

Kiedy samotnej mojej dłoni

Czarowna dłoń twa ciepło zsyła;

Gdy, rajskie dziewczę me, jak w niebie 

Z tobą godzinę tę przeżywam,

Gdy już nie cierpię - i od ciebie

Oczu na chwilę nie odrywam.


Dusza ma wkrótce ziemskie odrzuci kajdany.

Może już twego wzroku ujrzeć mi nie dane,

Miłego wzroku, w którym jak gwiazda nadziei

Dla mych rywali czułość twoja promienieje.

Życzę im szczęścia. Grzechem byłoby cię winić

Że mi wzbronione wszytsko, co dostają inni.

Lecz jesli miłość do mnie chciałaś skryć głęboko,

Kochać w milczeniu, łudząc mnie chłodu powłoką,

Jeśli mnie drwiącym uśmiechem pragnęłaś poruszyć,

Żal i tęsknotę tłumiąc w przepełnionej duszy,

Niechaj ci moje mroczne ukaże spojrzenie,

Czyja wina jest większa i większe cierpienie.