Zapisz swoję ulubione piosenki

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




I znowu, znowu rozmawiałem z tobą,

  Widziałem wzrok twój miły.

Minione dni, choć zeszły juz do grobu,

  Twym głosem zadzwoniły.

Czemu? Dzis inny całuje te oczy

  I twoją dłoń ujmuje!

Innemu dzisiaj mówisz w mroku nocy:

  Miłuje cię, miłuję!

Czy nieobłudne - powiedz mi od razu -

  Są twoje całowania?

One z małżeńskiej wierności nakazu

  Płyną, nie z milowania.

On nie dla ciebie - ty sie urodziłaś

  Dla wielkich żądz płomienia.

Siebie mu dając, ty się nie radziłaś

  Swego sumienia.

Czy dreszcz tajemny na wskroś go przenikł,

  Gdy był w pobliżu ciebie,

Czy wzgardził światem, by myślą do nikąd

  Prócz ciebie jednej nie biec;

Czy powitania twe chłodne przyjmował

  Ze łzami i milczeniem

I czy najlepsze lata ofiarował

  Dzielonym z tobą mgnieniom?

Nie! jestem pewien, wierz mi - szczęścia twego

  Nie może ten zbudować,

Kto tylko piękno twych kształtów dostrzega

  I twój zewnętrzny powab.

Ty go nie kochasz!... Dziś władza kryjoma

  Do duszy cię przykuła,

Co żyje smutna, szczęściu nieznajoma,

  Lecz jest jak miłość czuła.


Niechaj z poety szydzi co dzień,

Niech go oskarża świat szalony,

Nikt mu w tym przecież nie przeszkodzi,

On nie usłyszy mej obrony.

Jam dotąd dni nie dzielił z nikim,

Pieśń ma swobodnie mknie w przestworze,

Jak ptak pustynią leci dziki,

Jak łódź się ślizga po jeziorze.

Świat mnie nie wzrusza: cóż mi po nim,

Kiedy ty przy mnie siedzisz, miła,

Kiedy samotnej mojej dłoni

Czarowna dłoń twa ciepło zsyła;

Gdy, rajskie dziewczę me, jak w niebie 

Z tobą godzinę tę przeżywam,

Gdy już nie cierpię - i od ciebie

Oczu na chwilę nie odrywam.


Nadejdzie dzień - przez ludzi potępiony,

Obcy w kraju ojczystym.

Na miejscu kaźni - dumny, choć wzgardzony,

   Stanę sie duchem czystym.

Winny przed światem, ale nie przed tobą,

   Czekam godziny kaźni;

Cóż śmierć - Gdy serca nasze nie zawiodą,

   To śmierć ich nie ujarzmi.

Miłość zwycięży przesąd  i pogardę,

   Bo jest taka część świata,

Gdzie nie odbierze szczęścia niecnym żartem,

   Jak tutaj, brat od brata.

A kiedy wieść nadejdzie okrwawiona

   Krwią mojego męczeństwa

I klaskać będzie tłuszcza upojona

   Radością ze zwycięstwa,

Wtedy niech jedna choć łza twoja drżąca

   Rozpłacze się nad prochem

Tego, kto w oczach twych, bardziej niż słońca,

   Ze wstrzymywanym szlochem

Szczęścia młodości wyglądał błaganie;

   Kto przed toba otworzył

Głębię swej duszy i wszystkie męczarnie,

   Jakie dla siebie stworzył.

Ale jeżeli moje pohańbienie

   Jedynie śmiech twój wzbudzi

I będziesz drwiła nad skrzywdzonym cieniem

   Szyderstwem innych ludzi,

Nie zaznasz łaski. Jak czerw do twej duszy

   Przylgnę, trując marzenia,

I chwila szczęścia, jak wieczność katuszy,

   Będzie nie do zniesienia.

Będziesz minioną swą beztroskę śniła,

   I życia każdą postać,

Przez wieczność będziesz do życia tęskniła,

   Nie mogąc zmartwychpowstać.