Zapisz swoję ulubione piosenki

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




I znowu, znowu rozmawiałem z tobą,

  Widziałem wzrok twój miły.

Minione dni, choć zeszły juz do grobu,

  Twym głosem zadzwoniły.

Czemu? Dzis inny całuje te oczy

  I twoją dłoń ujmuje!

Innemu dzisiaj mówisz w mroku nocy:

  Miłuje cię, miłuję!

Czy nieobłudne - powiedz mi od razu -

  Są twoje całowania?

One z małżeńskiej wierności nakazu

  Płyną, nie z milowania.

On nie dla ciebie - ty sie urodziłaś

  Dla wielkich żądz płomienia.

Siebie mu dając, ty się nie radziłaś

  Swego sumienia.

Czy dreszcz tajemny na wskroś go przenikł,

  Gdy był w pobliżu ciebie,

Czy wzgardził światem, by myślą do nikąd

  Prócz ciebie jednej nie biec;

Czy powitania twe chłodne przyjmował

  Ze łzami i milczeniem

I czy najlepsze lata ofiarował

  Dzielonym z tobą mgnieniom?

Nie! jestem pewien, wierz mi - szczęścia twego

  Nie może ten zbudować,

Kto tylko piękno twych kształtów dostrzega

  I twój zewnętrzny powab.

Ty go nie kochasz!... Dziś władza kryjoma

  Do duszy cię przykuła,

Co żyje smutna, szczęściu nieznajoma,

  Lecz jest jak miłość czuła.


Sam w nocnej ciszy i pomroce.

Skwiercząc dopala się knot świecy,

W zeszycie pióro me chroboce,

Profil rysuje w nim kobiecy.

Jak cień w całunie pochowany,

Minionych dawno dni wspomnienie

Palcem wskazuje dawne rany

I dawno zgasłe upojenie.

Słowa, co mogły treścią ciemną

Trwożyć mnie w tamten czas daleki,

Na nowo jarzą się przede mną,

Choć zapomniałem je na wieki.

I tam - szkieletów tłum ponury,

Tam moje dawne lata stoją,

A między nimi szkielet, który

Zawładnął kiedyś duszą moją.

Jak kochać oczu tych nie miałem?

Kobiecej wzgardy zimny sztylet

Przeszył mnie. Ale nie! Kochałem

Wszystko w te dni, cierpiałem tyle!...

Ten wzrok nie do zniesienia, wszędzie

Jak widmo wlokę go za sobą,

Wzrok, co do śmierci ścigać będzie;

Tak nie pokocham już nikogo.

O, nieraz jak zazdroszczę innym,

Że w ciszy, której nic nie wzruszy,

W gronie weselą się rodzinnym

I że się śmieją z całej duszy.

Mnie ciąży własny śmiech ołowiem.

Z pustyni rodzi się serdecznej.

Cóżeś mi tutaj - dziś to powiem - 

Zgotował w końcu, Boże wieczny!

Czy można było pierwszą miłość

Zalać goryczą aż do głębi?

By serce fałszem się wzburzyło,

Szyderstwem chcieć ten żar wyziębić?

Pragnąłem ogień namiętności

Na inną przelać, płonąć dla niej.

Lecz pamięć? Pierwsze łzy młodości?

I cóż się wobec nich ostanie?!


Co za sens żyć!... Czy to w spokoju,

Czy w wirze zdarzeń - nuda wokół,

Wszędzie jak geniusz niepokoju,

Jak wierna żona przy twoim boku!

To rozkosz - w ciżbę wejść balową,

Siedzieć za ścianą marmurową,

Miłości, gniewu popróbować,

By raz móc o nich poplotkować,

Poznawać, kręcąc się po świecie,

Pod maską wyniosłego czoła

W mężczyźnie kłamcę i matoła,

Judasza w każdej zaś kobiecie.

A teraz, jesli łaska, stwierdź

 Czy nie weselsza będzie smierć!





   Koniec! To słowo dźwięczy dzwonem,

jak wiele treści w nim - jak mało!

Ostatni jęk - i załatwione,

Bez dalszych pytań: co zostało?





Zamknie sie teraz trumna przyzwoita,

Robaki nażra się do syta,

A spadkobierca twój w humorze

Pomnikiem cię przygniecie może,

Przebaczy każdą wine drobną,

Ach, co za dobroc niezmierzona!

Dla twej korzyści (i diakona)

Z pewnościa da na mszę żałobną,

Której (powiedzieć strach!), no cóż,

Nie będziesz mógł wysłuchać już.





   A jesli zmarłeś w wierze świętej,

Jak chrześcijanin to w granicie

Na kilkadziesiąt lat mniej więcej

Imie twe przetrwa twoje życie.

Gdy na cmentarzu tłok powstanie,

Wtedy znów wąskie twe mieszkanie

Rozkopie czyjaś ręka smiała,

Stanie przy tobie trumna biała

I cicho legnie przy twym boku

Dziewica tkliwa! Dla sąsiada

Miła, uległa, chociaż blada...

Lecz ni w oddechu, ni we wzroku

Nic sie nie zmąci spokój twój.

Jakie to szczęście, Boże mój!