Zapisz swoję ulubione piosenki

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




I



Gdy grób mój darni okryją zielenie

I krótkie życie moje już przeminie,

W twej wyobraźni będę tylko cieniem

I ust twych szeptem o wspomnień godzinie.

Gdy o mnie głuche zapadnie milczenie

Śród ucztujących przyjaciół przy winie,

Wtedy ty w ręce swe weź arfę prostą,

Co była marzeń mych i moją siostrą.



II



I w domu ją naprzeciw okna powieś...

A gdy jesienny wiatr po strunach wionie,

To echem pieśni minionej opowie,

Gdyż dawna miłość zaklęta w jej tonie.

Lecz niech na strun tych dźwięczącej osnowie

Nie spoczną nigdy białe twe dłonie,

Gdyż ten, co w pieśni jej zaklął swe kochanie,

Wiecznie spać będzie i nigdy nie wstanie.


Nie pogardź moim lichym darem,

Choć dałem wyraz nieudolny

Nieujarzmionym serca żarom -

Porywom buntu duszy wolnej.





   O! nie dla świata to pisałem -

On do uniesień niezbyt skory.

Nie! Ja nie jemu przyrzekałem

Umiłowane swe utwory.



   Wiem, że to świata nie obchodzi,

Czy duch jest w smutku pogrążony,

Czy myśl pogodna dźwieki rodzi,

Kiedy ożyją w strunach tony.



   Tylko twe serce pojąć zdoła,

Ty nie wydrwiłaś ran bolesnych

I dzięki tobie z mego czoła

Znikają zmarszczki trosk przedwczesnych.



  Tak nad grobowcem pochylona

Młodziutka brzoza czule kryje

Granit w gałązek swych ramionach,

Gdy nawałnica nocna wyje!


Nie moja rzecz wydawać sądy,

Czy twej miłości jestem godny;

Ale łudzeniem zapłaciłaś

Za to, com śnił i com wymarzył,

I zawsze będę to powtarzał,

Że ty niesłusznie postąpiłaś.

Nie jesteś ty zdradziecką żmiją.

Tylko cię kusi wrażeń pościg.

Łatwo się daje uwieść chwilom

Twe serce skłonne do miłości;

I lubi wielu, ale szczerze

Jeszcze nikogo; w to uwierzę,

Lecz to nie powód do radości.

W dniach, gdym przez ciebie był kochany,

Mogłem nie pragnąć losów zmiany.

Raz z delikatnych ustek twoich,

Żegnając się, zerwałem całus,

Lecz w stepie suchym w czas upału

Kropla pragnienia nie ukoi.

Niechajże Bóg odzyskać da ci,

Czegoś nie bała sie utracić;

Ale... kobiety juz nie mogą

Zapomnieć uczuć tak prawdziwych

Jak moje. Pośród chwil szczęśliwych

Wspomnienie przejmie ciebie trwogą!

Może poczujesz żal tajemny,

Gdy z ostrą drwiną świat nikczemny

Przekleństwem imię me obrzuci,

Ale nie weźmiesz mię w obronę,

W obawie, żeby o współczucie

Znowu nie zostać oskarzoną.