Zapisz swoję ulubione piosenki

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




I



Gdy grób mój darni okryją zielenie

I krótkie życie moje już przeminie,

W twej wyobraźni będę tylko cieniem

I ust twych szeptem o wspomnień godzinie.

Gdy o mnie głuche zapadnie milczenie

Śród ucztujących przyjaciół przy winie,

Wtedy ty w ręce swe weź arfę prostą,

Co była marzeń mych i moją siostrą.



II



I w domu ją naprzeciw okna powieś...

A gdy jesienny wiatr po strunach wionie,

To echem pieśni minionej opowie,

Gdyż dawna miłość zaklęta w jej tonie.

Lecz niech na strun tych dźwięczącej osnowie

Nie spoczną nigdy białe twe dłonie,

Gdyż ten, co w pieśni jej zaklął swe kochanie,

Wiecznie spać będzie i nigdy nie wstanie.


Kiedym, wbrew sercu, postanowił

Już jej nie kochać - na com liczył?

Kres wyznaczyłem bezkresowi,

Miłość bez granic - ograniczył.

Na jedną chwilę, przeniewierca,

Wzgardziłem straszną jej potęgą -

I dowód mam, że pragnień serca

Nie wstrzymasz wolą ni przysięgą.

Że nic mym więzom nie podoła,

A spokój, który mnie dziś mami,

To głos przelotny - pieśń anioła

Nad uśpionymi demonami.


Na brzegu cudowna dziewica siedziała,

Na chłopca miłego z uśmiechem spojrzała.

Wydobądź - dłoń rzecze - mój chłopcze jedyny,

Naszyjnik, dziś wpadł mi do morskiej głębiny!

Tym czynem dowiedziesz miłości swej do mnie!

W młodzianie, co kochał dziewczynę niezłomnie,

Zawrzała krew dzielna, już zmysły w nim płoną,

Bez słowa pogrążył się w otchłań spienioną.

I toczą się bryzgi perłowe s łoskotem,

I fale rwą naprzód, i pędzą z powrotem,

I znów rwą przed siebie , i bija po brzegu,

I chłopca niebawem przyniosą lubego.

O, szczęście! On żyje, uchwycił sie skały,

Ma perłę, lecz smutny jest wciąż sposępniały.

Nie ufa swym krokom, na licach kolory

I mokre na ramię spadają kędziory...

Więc powiedz, czy nie jest uczucie me szczere,

Gdym życia nie szczędził dla sznura twych pereł -

Bez słowa zdradliwej oddałem się fali,

Naszyjnik twój w grocie znalazłem z korali.

O, przyjm go! - i spojrzał oczami smutnemi

Na tę, która wszystkim dlań była na ziemi.

Jeżeli mnie kochasz, mój miły młodzianie,

Najdroższy mi koral z dna morza dostaniesz.

Młodzieniec, gdy wargi prosiły go lube,

W toń skoczył, by koral w niej znaleźć lub zgubę,

Znów toczą się bryzgi perłowe z łoskotem

I fale rwą naprzód, i pędzą z powrotem,

I znów rwą przed siebie, i biją po brzegu,

Lecz już nie przyniosą młodzieńca lubego.