Zapisz swoję ulubione piosenki

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




I



Gdy grób mój darni okryją zielenie

I krótkie życie moje już przeminie,

W twej wyobraźni będę tylko cieniem

I ust twych szeptem o wspomnień godzinie.

Gdy o mnie głuche zapadnie milczenie

Śród ucztujących przyjaciół przy winie,

Wtedy ty w ręce swe weź arfę prostą,

Co była marzeń mych i moją siostrą.



II



I w domu ją naprzeciw okna powieś...

A gdy jesienny wiatr po strunach wionie,

To echem pieśni minionej opowie,

Gdyż dawna miłość zaklęta w jej tonie.

Lecz niech na strun tych dźwięczącej osnowie

Nie spoczną nigdy białe twe dłonie,

Gdyż ten, co w pieśni jej zaklął swe kochanie,

Wiecznie spać będzie i nigdy nie wstanie.


I smutek, i nuda. Nikt dłoni nie poda z pomocą,

  Gdy troska człowieka przygniata.

Pragnienia? Lecz pragnąć wieczyście, daremnie... i po co?

  A lata mijają, najlepsze me lata.

Pokochać? Lecz kogo? Na chwilę pokochać nie warto -

  A kochać na wieki któż zdoła?

Gdy spojrzysz w głąb serca, tam przeszłość swą widzisz

                                                                   zatartą:



  I radość, i męki dziś błahe są zgoła.

Namiętność? Lecz wcześniej czy później jej słodka

                                                            trucizna -



Rozsądek mi szepcze - też zginie.

I życie, gdy przyjrzeć się bacznie, z goryczą to wyznam,

  Jest żartem niemądrym jedynie.


Co za sens żyć!... Czy to w spokoju,

Czy w wirze zdarzeń - nuda wokół,

Wszędzie jak geniusz niepokoju,

Jak wierna żona przy twoim boku!

To rozkosz - w ciżbę wejść balową,

Siedzieć za ścianą marmurową,

Miłości, gniewu popróbować,

By raz móc o nich poplotkować,

Poznawać, kręcąc się po świecie,

Pod maską wyniosłego czoła

W mężczyźnie kłamcę i matoła,

Judasza w każdej zaś kobiecie.

A teraz, jesli łaska, stwierdź

 Czy nie weselsza będzie smierć!





   Koniec! To słowo dźwięczy dzwonem,

jak wiele treści w nim - jak mało!

Ostatni jęk - i załatwione,

Bez dalszych pytań: co zostało?





Zamknie sie teraz trumna przyzwoita,

Robaki nażra się do syta,

A spadkobierca twój w humorze

Pomnikiem cię przygniecie może,

Przebaczy każdą wine drobną,

Ach, co za dobroc niezmierzona!

Dla twej korzyści (i diakona)

Z pewnościa da na mszę żałobną,

Której (powiedzieć strach!), no cóż,

Nie będziesz mógł wysłuchać już.





   A jesli zmarłeś w wierze świętej,

Jak chrześcijanin to w granicie

Na kilkadziesiąt lat mniej więcej

Imie twe przetrwa twoje życie.

Gdy na cmentarzu tłok powstanie,

Wtedy znów wąskie twe mieszkanie

Rozkopie czyjaś ręka smiała,

Stanie przy tobie trumna biała

I cicho legnie przy twym boku

Dziewica tkliwa! Dla sąsiada

Miła, uległa, chociaż blada...

Lecz ni w oddechu, ni we wzroku

Nic sie nie zmąci spokój twój.

Jakie to szczęście, Boże mój!