Zapisz swoję ulubione piosenki

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




I



Gdy grób mój darni okryją zielenie

I krótkie życie moje już przeminie,

W twej wyobraźni będę tylko cieniem

I ust twych szeptem o wspomnień godzinie.

Gdy o mnie głuche zapadnie milczenie

Śród ucztujących przyjaciół przy winie,

Wtedy ty w ręce swe weź arfę prostą,

Co była marzeń mych i moją siostrą.



II



I w domu ją naprzeciw okna powieś...

A gdy jesienny wiatr po strunach wionie,

To echem pieśni minionej opowie,

Gdyż dawna miłość zaklęta w jej tonie.

Lecz niech na strun tych dźwięczącej osnowie

Nie spoczną nigdy białe twe dłonie,

Gdyż ten, co w pieśni jej zaklął swe kochanie,

Wiecznie spać będzie i nigdy nie wstanie.


Nadejdzie dzień - przez ludzi potępiony,

Obcy w kraju ojczystym.

Na miejscu kaźni - dumny, choć wzgardzony,

   Stanę sie duchem czystym.

Winny przed światem, ale nie przed tobą,

   Czekam godziny kaźni;

Cóż śmierć - Gdy serca nasze nie zawiodą,

   To śmierć ich nie ujarzmi.

Miłość zwycięży przesąd  i pogardę,

   Bo jest taka część świata,

Gdzie nie odbierze szczęścia niecnym żartem,

   Jak tutaj, brat od brata.

A kiedy wieść nadejdzie okrwawiona

   Krwią mojego męczeństwa

I klaskać będzie tłuszcza upojona

   Radością ze zwycięstwa,

Wtedy niech jedna choć łza twoja drżąca

   Rozpłacze się nad prochem

Tego, kto w oczach twych, bardziej niż słońca,

   Ze wstrzymywanym szlochem

Szczęścia młodości wyglądał błaganie;

   Kto przed toba otworzył

Głębię swej duszy i wszystkie męczarnie,

   Jakie dla siebie stworzył.

Ale jeżeli moje pohańbienie

   Jedynie śmiech twój wzbudzi

I będziesz drwiła nad skrzywdzonym cieniem

   Szyderstwem innych ludzi,

Nie zaznasz łaski. Jak czerw do twej duszy

   Przylgnę, trując marzenia,

I chwila szczęścia, jak wieczność katuszy,

   Będzie nie do zniesienia.

Będziesz minioną swą beztroskę śniła,

   I życia każdą postać,

Przez wieczność będziesz do życia tęskniła,

   Nie mogąc zmartwychpowstać.


Co za sens żyć!... Czy to w spokoju,

Czy w wirze zdarzeń - nuda wokół,

Wszędzie jak geniusz niepokoju,

Jak wierna żona przy twoim boku!

To rozkosz - w ciżbę wejść balową,

Siedzieć za ścianą marmurową,

Miłości, gniewu popróbować,

By raz móc o nich poplotkować,

Poznawać, kręcąc się po świecie,

Pod maską wyniosłego czoła

W mężczyźnie kłamcę i matoła,

Judasza w każdej zaś kobiecie.

A teraz, jesli łaska, stwierdź

 Czy nie weselsza będzie smierć!





   Koniec! To słowo dźwięczy dzwonem,

jak wiele treści w nim - jak mało!

Ostatni jęk - i załatwione,

Bez dalszych pytań: co zostało?





Zamknie sie teraz trumna przyzwoita,

Robaki nażra się do syta,

A spadkobierca twój w humorze

Pomnikiem cię przygniecie może,

Przebaczy każdą wine drobną,

Ach, co za dobroc niezmierzona!

Dla twej korzyści (i diakona)

Z pewnościa da na mszę żałobną,

Której (powiedzieć strach!), no cóż,

Nie będziesz mógł wysłuchać już.





   A jesli zmarłeś w wierze świętej,

Jak chrześcijanin to w granicie

Na kilkadziesiąt lat mniej więcej

Imie twe przetrwa twoje życie.

Gdy na cmentarzu tłok powstanie,

Wtedy znów wąskie twe mieszkanie

Rozkopie czyjaś ręka smiała,

Stanie przy tobie trumna biała

I cicho legnie przy twym boku

Dziewica tkliwa! Dla sąsiada

Miła, uległa, chociaż blada...

Lecz ni w oddechu, ni we wzroku

Nic sie nie zmąci spokój twój.

Jakie to szczęście, Boże mój!