Zapisz swoję ulubione piosenki

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




I



Gdy grób mój darni okryją zielenie

I krótkie życie moje już przeminie,

W twej wyobraźni będę tylko cieniem

I ust twych szeptem o wspomnień godzinie.

Gdy o mnie głuche zapadnie milczenie

Śród ucztujących przyjaciół przy winie,

Wtedy ty w ręce swe weź arfę prostą,

Co była marzeń mych i moją siostrą.



II



I w domu ją naprzeciw okna powieś...

A gdy jesienny wiatr po strunach wionie,

To echem pieśni minionej opowie,

Gdyż dawna miłość zaklęta w jej tonie.

Lecz niech na strun tych dźwięczącej osnowie

Nie spoczną nigdy białe twe dłonie,

Gdyż ten, co w pieśni jej zaklął swe kochanie,

Wiecznie spać będzie i nigdy nie wstanie.


Nadejdzie dzień - przez ludzi potępiony,

Obcy w kraju ojczystym.

Na miejscu kaźni - dumny, choć wzgardzony,

   Stanę sie duchem czystym.

Winny przed światem, ale nie przed tobą,

   Czekam godziny kaźni;

Cóż śmierć - Gdy serca nasze nie zawiodą,

   To śmierć ich nie ujarzmi.

Miłość zwycięży przesąd  i pogardę,

   Bo jest taka część świata,

Gdzie nie odbierze szczęścia niecnym żartem,

   Jak tutaj, brat od brata.

A kiedy wieść nadejdzie okrwawiona

   Krwią mojego męczeństwa

I klaskać będzie tłuszcza upojona

   Radością ze zwycięstwa,

Wtedy niech jedna choć łza twoja drżąca

   Rozpłacze się nad prochem

Tego, kto w oczach twych, bardziej niż słońca,

   Ze wstrzymywanym szlochem

Szczęścia młodości wyglądał błaganie;

   Kto przed toba otworzył

Głębię swej duszy i wszystkie męczarnie,

   Jakie dla siebie stworzył.

Ale jeżeli moje pohańbienie

   Jedynie śmiech twój wzbudzi

I będziesz drwiła nad skrzywdzonym cieniem

   Szyderstwem innych ludzi,

Nie zaznasz łaski. Jak czerw do twej duszy

   Przylgnę, trując marzenia,

I chwila szczęścia, jak wieczność katuszy,

   Będzie nie do zniesienia.

Będziesz minioną swą beztroskę śniła,

   I życia każdą postać,

Przez wieczność będziesz do życia tęskniła,

   Nie mogąc zmartwychpowstać.


Lubię jesienne słońce, wtedy

Gdy przez tłum chmurek i mgieł się przedziera

I rzuca blady swój umarły promień

Na drzewo, co sie od wiatru kołysze,

I na wilgotny step. Lubię słońce,

Jest coś takiego w żegnalnym spojrzeniu

Ogromnej gwiazdy, co w tajemnym smutku

Miłości oszukanej. Nie ostygła

Ona sama przez siebie, lecz natura,

Wszytsko, co umie i czuć i dostrzegać,

Nie może ogrzać się w niej; podobnie

Serce: płonie w nim jeszcze ogień, ale ludzie

Niegdyś go pojąć czuciem nie umieli,

I odtąd w blasku źrenic juz nie błyśnie,

Policzków żarem więcej nie obejmie.

Po co raz jeszcze serce swe poddawać

Drwinie i słowom pełnym powątpienia?