Co za sens żyć!... Czy to w spokoju,

Czy w wirze zdarzeń - nuda wokół,

Wszędzie jak geniusz niepokoju,

Jak wierna żona przy twoim boku!

To rozkosz - w ciżbę wejść balową,

Siedzieć za ścianą marmurową,

Miłości, gniewu popróbować,

By raz móc o nich poplotkować,

Poznawać, kręcąc się po świecie,

Pod maską wyniosłego czoła

W mężczyźnie kłamcę i matoła,

Judasza w każdej zaś kobiecie.

A teraz, jesli łaska, stwierdź

 Czy nie weselsza będzie smierć!





   Koniec! To słowo dźwięczy dzwonem,

jak wiele treści w nim - jak mało!

Ostatni jęk - i załatwione,

Bez dalszych pytań: co zostało?





Zamknie sie teraz trumna przyzwoita,

Robaki nażra się do syta,

A spadkobierca twój w humorze

Pomnikiem cię przygniecie może,

Przebaczy każdą wine drobną,

Ach, co za dobroc niezmierzona!

Dla twej korzyści (i diakona)

Z pewnościa da na mszę żałobną,

Której (powiedzieć strach!), no cóż,

Nie będziesz mógł wysłuchać już.





   A jesli zmarłeś w wierze świętej,

Jak chrześcijanin to w granicie

Na kilkadziesiąt lat mniej więcej

Imie twe przetrwa twoje życie.

Gdy na cmentarzu tłok powstanie,

Wtedy znów wąskie twe mieszkanie

Rozkopie czyjaś ręka smiała,

Stanie przy tobie trumna biała

I cicho legnie przy twym boku

Dziewica tkliwa! Dla sąsiada

Miła, uległa, chociaż blada...

Lecz ni w oddechu, ni we wzroku

Nic sie nie zmąci spokój twój.

Jakie to szczęście, Boże mój!


Na brzegu cudowna dziewica siedziała,

Na chłopca miłego z uśmiechem spojrzała.

Wydobądź - dłoń rzecze - mój chłopcze jedyny,

Naszyjnik, dziś wpadł mi do morskiej głębiny!

Tym czynem dowiedziesz miłości swej do mnie!

W młodzianie, co kochał dziewczynę niezłomnie,

Zawrzała krew dzielna, już zmysły w nim płoną,

Bez słowa pogrążył się w otchłań spienioną.

I toczą się bryzgi perłowe s łoskotem,

I fale rwą naprzód, i pędzą z powrotem,

I znów rwą przed siebie , i bija po brzegu,

I chłopca niebawem przyniosą lubego.

O, szczęście! On żyje, uchwycił sie skały,

Ma perłę, lecz smutny jest wciąż sposępniały.

Nie ufa swym krokom, na licach kolory

I mokre na ramię spadają kędziory...

Więc powiedz, czy nie jest uczucie me szczere,

Gdym życia nie szczędził dla sznura twych pereł -

Bez słowa zdradliwej oddałem się fali,

Naszyjnik twój w grocie znalazłem z korali.

O, przyjm go! - i spojrzał oczami smutnemi

Na tę, która wszystkim dlań była na ziemi.

Jeżeli mnie kochasz, mój miły młodzianie,

Najdroższy mi koral z dna morza dostaniesz.

Młodzieniec, gdy wargi prosiły go lube,

W toń skoczył, by koral w niej znaleźć lub zgubę,

Znów toczą się bryzgi perłowe z łoskotem

I fale rwą naprzód, i pędzą z powrotem,

I znów rwą przed siebie, i biją po brzegu,

Lecz już nie przyniosą młodzieńca lubego.