Co za sens żyć!... Czy to w spokoju,

Czy w wirze zdarzeń - nuda wokół,

Wszędzie jak geniusz niepokoju,

Jak wierna żona przy twoim boku!

To rozkosz - w ciżbę wejść balową,

Siedzieć za ścianą marmurową,

Miłości, gniewu popróbować,

By raz móc o nich poplotkować,

Poznawać, kręcąc się po świecie,

Pod maską wyniosłego czoła

W mężczyźnie kłamcę i matoła,

Judasza w każdej zaś kobiecie.

A teraz, jesli łaska, stwierdź

 Czy nie weselsza będzie smierć!





   Koniec! To słowo dźwięczy dzwonem,

jak wiele treści w nim - jak mało!

Ostatni jęk - i załatwione,

Bez dalszych pytań: co zostało?





Zamknie sie teraz trumna przyzwoita,

Robaki nażra się do syta,

A spadkobierca twój w humorze

Pomnikiem cię przygniecie może,

Przebaczy każdą wine drobną,

Ach, co za dobroc niezmierzona!

Dla twej korzyści (i diakona)

Z pewnościa da na mszę żałobną,

Której (powiedzieć strach!), no cóż,

Nie będziesz mógł wysłuchać już.





   A jesli zmarłeś w wierze świętej,

Jak chrześcijanin to w granicie

Na kilkadziesiąt lat mniej więcej

Imie twe przetrwa twoje życie.

Gdy na cmentarzu tłok powstanie,

Wtedy znów wąskie twe mieszkanie

Rozkopie czyjaś ręka smiała,

Stanie przy tobie trumna biała

I cicho legnie przy twym boku

Dziewica tkliwa! Dla sąsiada

Miła, uległa, chociaż blada...

Lecz ni w oddechu, ni we wzroku

Nic sie nie zmąci spokój twój.

Jakie to szczęście, Boże mój!


Dusza ma wkrótce ziemskie odrzuci kajdany.

Może już twego wzroku ujrzeć mi nie dane,

Miłego wzroku, w którym jak gwiazda nadziei

Dla mych rywali czułość twoja promienieje.

Życzę im szczęścia. Grzechem byłoby cię winić

Że mi wzbronione wszytsko, co dostają inni.

Lecz jesli miłość do mnie chciałaś skryć głęboko,

Kochać w milczeniu, łudząc mnie chłodu powłoką,

Jeśli mnie drwiącym uśmiechem pragnęłaś poruszyć,

Żal i tęsknotę tłumiąc w przepełnionej duszy,

Niechaj ci moje mroczne ukaże spojrzenie,

Czyja wina jest większa i większe cierpienie.