Nie pogardź moim lichym darem,

Choć dałem wyraz nieudolny

Nieujarzmionym serca żarom -

Porywom buntu duszy wolnej.





   O! nie dla świata to pisałem -

On do uniesień niezbyt skory.

Nie! Ja nie jemu przyrzekałem

Umiłowane swe utwory.



   Wiem, że to świata nie obchodzi,

Czy duch jest w smutku pogrążony,

Czy myśl pogodna dźwieki rodzi,

Kiedy ożyją w strunach tony.



   Tylko twe serce pojąć zdoła,

Ty nie wydrwiłaś ran bolesnych

I dzięki tobie z mego czoła

Znikają zmarszczki trosk przedwczesnych.



  Tak nad grobowcem pochylona

Młodziutka brzoza czule kryje

Granit w gałązek swych ramionach,

Gdy nawałnica nocna wyje!


1



Bądź zdrowa! - nie ujrzę cię więcej,

  Dłoń dloni nie ściśnie przyjazna;

Bądź zdrowa! - już wolne twe serce,

  Lecz szczęscia z kim innym  nie zazna,

I wiem, przytłoczone cierpieniem,

  Znów zadrży, gdy jakiś ci podszept

Przypomni znajomym imieniem

  Człowieka, co dawno już odszedł!



2



Są słowa - nieważne znaczenie,

  I tłum nim pogardza wyniosły -

Lecz jakże zapomnieć ich brzmienie,

  Gdy z duszą, jak życiem, się zrosły;

Ukryła się przeszłość w nich na dnie,

  Jak w grobie zamknęła dni swoje;

Ich sens tylko dwoje odgadnie

  I drgnie na ich dźwięk tylko dwoje!



3



Byliśmy ze sobą przez mgnienie,

  Lecz czym wieczność jest wobec chwili,

Gdy w niej pocałunków płomieniem

  Uczucia-śmy wszystkie spalili;

Bądź zdrowa! - nie trzeba żałować

  I z krótkiej miłości się smucić;

Tak trudno sie rozejść i już nie miłować

  Lecz trudniej by było powrócić!