Zapisz swoję ulubione piosenki

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Nie pogardź moim lichym darem,

Choć dałem wyraz nieudolny

Nieujarzmionym serca żarom -

Porywom buntu duszy wolnej.





   O! nie dla świata to pisałem -

On do uniesień niezbyt skory.

Nie! Ja nie jemu przyrzekałem

Umiłowane swe utwory.



   Wiem, że to świata nie obchodzi,

Czy duch jest w smutku pogrążony,

Czy myśl pogodna dźwieki rodzi,

Kiedy ożyją w strunach tony.



   Tylko twe serce pojąć zdoła,

Ty nie wydrwiłaś ran bolesnych

I dzięki tobie z mego czoła

Znikają zmarszczki trosk przedwczesnych.



  Tak nad grobowcem pochylona

Młodziutka brzoza czule kryje

Granit w gałązek swych ramionach,

Gdy nawałnica nocna wyje!


Kiedym, wbrew sercu, postanowił

Już jej nie kochać - na com liczył?

Kres wyznaczyłem bezkresowi,

Miłość bez granic - ograniczył.

Na jedną chwilę, przeniewierca,

Wzgardziłem straszną jej potęgą -

I dowód mam, że pragnień serca

Nie wstrzymasz wolą ni przysięgą.

Że nic mym więzom nie podoła,

A spokój, który mnie dziś mami,

To głos przelotny - pieśń anioła

Nad uśpionymi demonami.


Pieńcie się, pieńcie, nocne fale

Zraszajcie pianą brzegi w mgławicy i szumie.

   Nad wielkim morzem stanąłem na skale,

   Trwam, pogrążywszy się w zadumie,

Samotny, jakże obcy dla ludzi i świata,

Smutek swój i tęsknotę sam podźwignąć umiem.

   Tuż obok mnie rybacka stoi chata,

   Gościnny ogień wesoło się jarzy,

W krąg łojówki rodzina beztrosko zasiada

   I słuchając, jak starzec opowiada,

   Prostą wieczerzę sobie warzy.

   Jakże daleko mi do ich błogości - 

   Wspominam przepych kłamliwej stolicy,

Minionych bezpowrotnie rój zgubnych radości.

   I cóż - łza spływa po źrenicy.

Pierś moją niepokoi żałosne wspomnienie,

Stracone dawno lata powracają do mnie

   I rozmarzone to jasne spojrzenie - 

   Duszy powtarzam wciąż: Zapomnij!

Ale ciągle je widzę - daremne pragnienie!...

   Gdybym świat ujrzał tu, gdzie nie istnieje

   Wśród ludzi zdrada i gorycz podłości,

Zawdzięczałbym losowi mojemu tak wiele - 

   Lecz dzisiaj nie wart jest mojej wdzięczności!

   Nieszczęsny, komu młodości westchnienia

Na starym czole zbytnią zmarszczkę wyrzeźbiły

   I odebrawszy najmilsze pragnienia,

Żałosną mu jedynie skruchę zostawiły;

Któż jeszcze odczuł tak jak ja rozczarowanie,

Któż jeszcze poznał wcześnie świat i z pustką w duszy

Jak ja porzucił brzegi rodzinne i ruszył

   Na dobrowolne wygnanie!