Nie pogardź moim lichym darem,

Choć dałem wyraz nieudolny

Nieujarzmionym serca żarom -

Porywom buntu duszy wolnej.





   O! nie dla świata to pisałem -

On do uniesień niezbyt skory.

Nie! Ja nie jemu przyrzekałem

Umiłowane swe utwory.



   Wiem, że to świata nie obchodzi,

Czy duch jest w smutku pogrążony,

Czy myśl pogodna dźwieki rodzi,

Kiedy ożyją w strunach tony.



   Tylko twe serce pojąć zdoła,

Ty nie wydrwiłaś ran bolesnych

I dzięki tobie z mego czoła

Znikają zmarszczki trosk przedwczesnych.



  Tak nad grobowcem pochylona

Młodziutka brzoza czule kryje

Granit w gałązek swych ramionach,

Gdy nawałnica nocna wyje!


Nadejdzie dzień - przez ludzi potępiony,

Obcy w kraju ojczystym.

Na miejscu kaźni - dumny, choć wzgardzony,

   Stanę sie duchem czystym.

Winny przed światem, ale nie przed tobą,

   Czekam godziny kaźni;

Cóż śmierć - Gdy serca nasze nie zawiodą,

   To śmierć ich nie ujarzmi.

Miłość zwycięży przesąd  i pogardę,

   Bo jest taka część świata,

Gdzie nie odbierze szczęścia niecnym żartem,

   Jak tutaj, brat od brata.

A kiedy wieść nadejdzie okrwawiona

   Krwią mojego męczeństwa

I klaskać będzie tłuszcza upojona

   Radością ze zwycięstwa,

Wtedy niech jedna choć łza twoja drżąca

   Rozpłacze się nad prochem

Tego, kto w oczach twych, bardziej niż słońca,

   Ze wstrzymywanym szlochem

Szczęścia młodości wyglądał błaganie;

   Kto przed toba otworzył

Głębię swej duszy i wszystkie męczarnie,

   Jakie dla siebie stworzył.

Ale jeżeli moje pohańbienie

   Jedynie śmiech twój wzbudzi

I będziesz drwiła nad skrzywdzonym cieniem

   Szyderstwem innych ludzi,

Nie zaznasz łaski. Jak czerw do twej duszy

   Przylgnę, trując marzenia,

I chwila szczęścia, jak wieczność katuszy,

   Będzie nie do zniesienia.

Będziesz minioną swą beztroskę śniła,

   I życia każdą postać,

Przez wieczność będziesz do życia tęskniła,

   Nie mogąc zmartwychpowstać.