Nie pogardź moim lichym darem,

Choć dałem wyraz nieudolny

Nieujarzmionym serca żarom -

Porywom buntu duszy wolnej.





   O! nie dla świata to pisałem -

On do uniesień niezbyt skory.

Nie! Ja nie jemu przyrzekałem

Umiłowane swe utwory.



   Wiem, że to świata nie obchodzi,

Czy duch jest w smutku pogrążony,

Czy myśl pogodna dźwieki rodzi,

Kiedy ożyją w strunach tony.



   Tylko twe serce pojąć zdoła,

Ty nie wydrwiłaś ran bolesnych

I dzięki tobie z mego czoła

Znikają zmarszczki trosk przedwczesnych.



  Tak nad grobowcem pochylona

Młodziutka brzoza czule kryje

Granit w gałązek swych ramionach,

Gdy nawałnica nocna wyje!


Miłości strzeż się: krótko trwa,

Marzeniem umysł twój rozgorze,

Zabije cię tęsknota twa

I nic zmartwychwstać nie pomoże.

A ukochana, pełna kras, 

Być może, odda ci swą rękę,

Lecz przemknie rączu rumak - czas,

Rozłąki wiecznej wieszcząc mękę.

I biedak, drżący i bez sił,

Spojrzysz z fotelu czy z poduszki

Na wstrętne zmarszczki, siatkę żył

Dokuczającej ci staruszki.

I gdy w powodzi gorzkich skarg

Młodzieńcza przeszłość się zamarzy,

Przypomnisz sobie czerwień warg

I świeżość tej dziś zwiędłej twarzy.

Bez druha lepiej wlec swój los

I łacniej w śmierci iść podwoje

Niż o podwójny wciąż drżeć cios

I sercem trapić się o dwoje.