TAMARA



      Kim jesteś? Słów się twoich lękam!

      Piekło cię śle czy aniołowie?



DEMON



       Jesteś piękna!



TAMARA



        Zaklinam cię, kim jesteś, powiedz!



DEMON



jam ten, któregoś w upojeniu

w ciszy nocnej wysłuchała,

jam ten, kto wzrokiem swym uśmierca

nadzieje człowieczego serca

bicz, źródło ziemskich niepokoi

książę poznania i wichury

jam wróg niebiosów, zło natury

i jestem, widzisz, u nóg twoich!

do ciebie modlę się miłością

okryty gęstej mgły tumanem

z piorunującym blaskiem w oku

dumnie latałem wśród obłoków

chcąc by żywiołów wrzawa wściekła

krzyk mego serca zagłuszyła

by mnie na jedną chwilę z piekła

mojej pamięci wybawiła

cóż ludzie? czym ich trud prawdziwy?

przyjdą na niwę, zejdą z niwy...

czeka ich sąd, sąd sprawiedliwy

czeka nadzieja i blask słońca

a mój los wiecznie rozpaczliwy

i rozpacz moja nie ma końca


Dziecię, nie płacz, nie płacz, miła,

Nie warto cierpieć dlań i szlochać.

Wierz mi, pieszczota żartem była,

Wierz mi, on z nudów począł kochać!

I czyż to u nas,  w Gruzji drogiej,

Przepięknych mało chłopców żyje?

Żywszy w ich oczach błyska ogień

I piekniej czarny wąs się wije!

Z dalekiej, obcej przybył strony,

Zagnała go tu losu siła.

Sławy i wojny był spragniony -

I cóż mógł z tobą znaleźć,  miła?

Nieraz cię złotem obdarował,

Klął się, że nigdy się nie zmieni.

Drogo pieszczoty twe szacował,

Ale łez twoich - nie oceni!