1



Bądź zdrowa! - nie ujrzę cię więcej,

  Dłoń dloni nie ściśnie przyjazna;

Bądź zdrowa! - już wolne twe serce,

  Lecz szczęscia z kim innym  nie zazna,

I wiem, przytłoczone cierpieniem,

  Znów zadrży, gdy jakiś ci podszept

Przypomni znajomym imieniem

  Człowieka, co dawno już odszedł!



2



Są słowa - nieważne znaczenie,

  I tłum nim pogardza wyniosły -

Lecz jakże zapomnieć ich brzmienie,

  Gdy z duszą, jak życiem, się zrosły;

Ukryła się przeszłość w nich na dnie,

  Jak w grobie zamknęła dni swoje;

Ich sens tylko dwoje odgadnie

  I drgnie na ich dźwięk tylko dwoje!



3



Byliśmy ze sobą przez mgnienie,

  Lecz czym wieczność jest wobec chwili,

Gdy w niej pocałunków płomieniem

  Uczucia-śmy wszystkie spalili;

Bądź zdrowa! - nie trzeba żałować

  I z krótkiej miłości się smucić;

Tak trudno sie rozejść i już nie miłować

  Lecz trudniej by było powrócić!


Choć bigot z pasją nas bezcześci

Piętnując nasz nieprawy związek,

Choć ludzie plotą w głos, że jest ci

Obcy rodzinny obowiązek,

Nie zniżam przed bóstwami lotu,

Nie zginam kolan w uległości,

jak - ty nie widząc w nich przedmiotu

Wielkiego gniewu czy miłości.

Jak ty - z wesela pełnym sercem,

nad sobą nie uznaję pana,

Z szaleńcem dzielę się i z mędrcem -

Mojemu sercu wolność dana;

Żyję beztrosko, beznamiętnie,

Radość i smutek miło płynie,

A ludziom serce ściskam chętnie,

Choć dla nich wzgardę mam jedynie!...

Śmiechem odeprzem ich potwarze!

Nas nie rozłączą oszczerstwami;

Szczęście nam jasną twarz ukaże,

A oni - niech się gryzą sami!