Nie moja rzecz wydawać sądy,

Czy twej miłości jestem godny;

Ale łudzeniem zapłaciłaś

Za to, com śnił i com wymarzył,

I zawsze będę to powtarzał,

Że ty niesłusznie postąpiłaś.

Nie jesteś ty zdradziecką żmiją.

Tylko cię kusi wrażeń pościg.

Łatwo się daje uwieść chwilom

Twe serce skłonne do miłości;

I lubi wielu, ale szczerze

Jeszcze nikogo; w to uwierzę,

Lecz to nie powód do radości.

W dniach, gdym przez ciebie był kochany,

Mogłem nie pragnąć losów zmiany.

Raz z delikatnych ustek twoich,

Żegnając się, zerwałem całus,

Lecz w stepie suchym w czas upału

Kropla pragnienia nie ukoi.

Niechajże Bóg odzyskać da ci,

Czegoś nie bała sie utracić;

Ale... kobiety juz nie mogą

Zapomnieć uczuć tak prawdziwych

Jak moje. Pośród chwil szczęśliwych

Wspomnienie przejmie ciebie trwogą!

Może poczujesz żal tajemny,

Gdy z ostrą drwiną świat nikczemny

Przekleństwem imię me obrzuci,

Ale nie weźmiesz mię w obronę,

W obawie, żeby o współczucie

Znowu nie zostać oskarzoną.


Dziecię, nie płacz, nie płacz, miła,

Nie warto cierpieć dlań i szlochać.

Wierz mi, pieszczota żartem była,

Wierz mi, on z nudów począł kochać!

I czyż to u nas,  w Gruzji drogiej,

Przepięknych mało chłopców żyje?

Żywszy w ich oczach błyska ogień

I piekniej czarny wąs się wije!

Z dalekiej, obcej przybył strony,

Zagnała go tu losu siła.

Sławy i wojny był spragniony -

I cóż mógł z tobą znaleźć,  miła?

Nieraz cię złotem obdarował,

Klął się, że nigdy się nie zmieni.

Drogo pieszczoty twe szacował,

Ale łez twoich - nie oceni!