Nie moja rzecz wydawać sądy,

Czy twej miłości jestem godny;

Ale łudzeniem zapłaciłaś

Za to, com śnił i com wymarzył,

I zawsze będę to powtarzał,

Że ty niesłusznie postąpiłaś.

Nie jesteś ty zdradziecką żmiją.

Tylko cię kusi wrażeń pościg.

Łatwo się daje uwieść chwilom

Twe serce skłonne do miłości;

I lubi wielu, ale szczerze

Jeszcze nikogo; w to uwierzę,

Lecz to nie powód do radości.

W dniach, gdym przez ciebie był kochany,

Mogłem nie pragnąć losów zmiany.

Raz z delikatnych ustek twoich,

Żegnając się, zerwałem całus,

Lecz w stepie suchym w czas upału

Kropla pragnienia nie ukoi.

Niechajże Bóg odzyskać da ci,

Czegoś nie bała sie utracić;

Ale... kobiety juz nie mogą

Zapomnieć uczuć tak prawdziwych

Jak moje. Pośród chwil szczęśliwych

Wspomnienie przejmie ciebie trwogą!

Może poczujesz żal tajemny,

Gdy z ostrą drwiną świat nikczemny

Przekleństwem imię me obrzuci,

Ale nie weźmiesz mię w obronę,

W obawie, żeby o współczucie

Znowu nie zostać oskarzoną.


I smutek, i nuda. Nikt dłoni nie poda z pomocą,

  Gdy troska człowieka przygniata.

Pragnienia? Lecz pragnąć wieczyście, daremnie... i po co?

  A lata mijają, najlepsze me lata.

Pokochać? Lecz kogo? Na chwilę pokochać nie warto -

  A kochać na wieki któż zdoła?

Gdy spojrzysz w głąb serca, tam przeszłość swą widzisz

                                                                   zatartą:



  I radość, i męki dziś błahe są zgoła.

Namiętność? Lecz wcześniej czy później jej słodka

                                                            trucizna -



Rozsądek mi szepcze - też zginie.

I życie, gdy przyjrzeć się bacznie, z goryczą to wyznam,

  Jest żartem niemądrym jedynie.