Kiedym, wbrew sercu, postanowił

Już jej nie kochać - na com liczył?

Kres wyznaczyłem bezkresowi,

Miłość bez granic - ograniczył.

Na jedną chwilę, przeniewierca,

Wzgardziłem straszną jej potęgą -

I dowód mam, że pragnień serca

Nie wstrzymasz wolą ni przysięgą.

Że nic mym więzom nie podoła,

A spokój, który mnie dziś mami,

To głos przelotny - pieśń anioła

Nad uśpionymi demonami.


Jak meteoru w noc błyskanie

  Tak ja bez celu mijam.

Choć serce ciężkie niby kamień,

  Lecz pod kamieniem żmija.

Od marnych uciech dar natchnienia

  Ratował mnie w katuszy;

Lecz nawet szczęście - wybawienia

  Nie da od własnej duszy.

Żądełem szczęścia, i śpieszyło,

  By kres położyć bólom,

I nawet szczęście mi ciążyło

  Jako korona królom.

Marzenia wszytskie odtrąciwszy,

  Tylkom samotność zyskał,

Jak mrocznych, pustych komnat ciszy

  Niegodny pan zamczyska.