Kiedym, wbrew sercu, postanowił

Już jej nie kochać - na com liczył?

Kres wyznaczyłem bezkresowi,

Miłość bez granic - ograniczył.

Na jedną chwilę, przeniewierca,

Wzgardziłem straszną jej potęgą -

I dowód mam, że pragnień serca

Nie wstrzymasz wolą ni przysięgą.

Że nic mym więzom nie podoła,

A spokój, który mnie dziś mami,

To głos przelotny - pieśń anioła

Nad uśpionymi demonami.


Lubię jesienne słońce, wtedy

Gdy przez tłum chmurek i mgieł się przedziera

I rzuca blady swój umarły promień

Na drzewo, co sie od wiatru kołysze,

I na wilgotny step. Lubię słońce,

Jest coś takiego w żegnalnym spojrzeniu

Ogromnej gwiazdy, co w tajemnym smutku

Miłości oszukanej. Nie ostygła

Ona sama przez siebie, lecz natura,

Wszytsko, co umie i czuć i dostrzegać,

Nie może ogrzać się w niej; podobnie

Serce: płonie w nim jeszcze ogień, ale ludzie

Niegdyś go pojąć czuciem nie umieli,

I odtąd w blasku źrenic juz nie błyśnie,

Policzków żarem więcej nie obejmie.

Po co raz jeszcze serce swe poddawać

Drwinie i słowom pełnym powątpienia?