Choć bigot z pasją nas bezcześci

Piętnując nasz nieprawy związek,

Choć ludzie plotą w głos, że jest ci

Obcy rodzinny obowiązek,

Nie zniżam przed bóstwami lotu,

Nie zginam kolan w uległości,

jak - ty nie widząc w nich przedmiotu

Wielkiego gniewu czy miłości.

Jak ty - z wesela pełnym sercem,

nad sobą nie uznaję pana,

Z szaleńcem dzielę się i z mędrcem -

Mojemu sercu wolność dana;

Żyję beztrosko, beznamiętnie,

Radość i smutek miło płynie,

A ludziom serce ściskam chętnie,

Choć dla nich wzgardę mam jedynie!...

Śmiechem odeprzem ich potwarze!

Nas nie rozłączą oszczerstwami;

Szczęście nam jasną twarz ukaże,

A oni - niech się gryzą sami!


Huzarze! radość lśni w twym oku,

Gdy twój czerwony dołman wdziejesz;

Lecz wiedz - przeminie duszy spokój,

A szczęście się jak mgła rozwieje.

Wąs kręcisz rad, gdy cię ogarną

Wspomnienia szumnych biesiad, pląsów;

Lecz chroń się przed zadumą czarną -

Czarniejsza jest od twoich wąsów.

Niechaj cię pieści dola płocha

I żądza nierozumna śmieszy;

Ale i ciebie nikt nie kocha,

Nikt na twój widok się nie cieszy.

Kiedy w rozwianej pelerynie

Na koniu siwym gnasz co siły,

Żadnej nie przemknie myśl dziewczynie:

Dla mnie przejeżdża tędy miły!

Lecisz, nieczuły bohaterze -

Z niczyich ust błogosławieństwo

Przed ciosem wroga cię nie strzeże.

Powiedz: nie tęsknisz i miłości

Nie pragniesz duszą znieczuloną?

Huzarze! gdzie twój anioł gości?

Gdzie oczy sercu miłe płoną?

Milczysz - im wina lejesz  więcej,

Silniej cie gnębi rozpacz głucha...

Czemuś dla życia stracił serce?

Dlaczego zgasła twa otucha?...

Taki jak dziś nie zawsze byłeś,

Żyłeś, głęboko żyć umiałeś...

Ale ostatnią grzebiąc miłość

I płomień serca pogrzebałeś.