Dusza ma wkrótce ziemskie odrzuci kajdany.

Może już twego wzroku ujrzeć mi nie dane,

Miłego wzroku, w którym jak gwiazda nadziei

Dla mych rywali czułość twoja promienieje.

Życzę im szczęścia. Grzechem byłoby cię winić

Że mi wzbronione wszytsko, co dostają inni.

Lecz jesli miłość do mnie chciałaś skryć głęboko,

Kochać w milczeniu, łudząc mnie chłodu powłoką,

Jeśli mnie drwiącym uśmiechem pragnęłaś poruszyć,

Żal i tęsknotę tłumiąc w przepełnionej duszy,

Niechaj ci moje mroczne ukaże spojrzenie,

Czyja wina jest większa i większe cierpienie.


TAMARA



      Kim jesteś? Słów się twoich lękam!

      Piekło cię śle czy aniołowie?



DEMON



       Jesteś piękna!



TAMARA



        Zaklinam cię, kim jesteś, powiedz!



DEMON



jam ten, któregoś w upojeniu

w ciszy nocnej wysłuchała,

jam ten, kto wzrokiem swym uśmierca

nadzieje człowieczego serca

bicz, źródło ziemskich niepokoi

książę poznania i wichury

jam wróg niebiosów, zło natury

i jestem, widzisz, u nóg twoich!

do ciebie modlę się miłością

okryty gęstej mgły tumanem

z piorunującym blaskiem w oku

dumnie latałem wśród obłoków

chcąc by żywiołów wrzawa wściekła

krzyk mego serca zagłuszyła

by mnie na jedną chwilę z piekła

mojej pamięci wybawiła

cóż ludzie? czym ich trud prawdziwy?

przyjdą na niwę, zejdą z niwy...

czeka ich sąd, sąd sprawiedliwy

czeka nadzieja i blask słońca

a mój los wiecznie rozpaczliwy

i rozpacz moja nie ma końca