Dziecię, nie płacz, nie płacz, miła,

Nie warto cierpieć dlań i szlochać.

Wierz mi, pieszczota żartem była,

Wierz mi, on z nudów począł kochać!

I czyż to u nas,  w Gruzji drogiej,

Przepięknych mało chłopców żyje?

Żywszy w ich oczach błyska ogień

I piekniej czarny wąs się wije!

Z dalekiej, obcej przybył strony,

Zagnała go tu losu siła.

Sławy i wojny był spragniony -

I cóż mógł z tobą znaleźć,  miła?

Nieraz cię złotem obdarował,

Klął się, że nigdy się nie zmieni.

Drogo pieszczoty twe szacował,

Ale łez twoich - nie oceni!


Nie ,ja nie ciebie kocham tak szalenie, 

Nie dla mnie blaski piękna twego płoną:

Miłuję w tobie dawne me cierpienie

I moją młodość dawno utraconą.



Kiedy na ciebie spoglądam czasami

I gdy zaglądam głęboko w twe oczy,

Tajemna wtedy rozmowa się toczy,

Ale nie z sobą mówimy sercami.



Rozmawiam z lubą młodych dni szczęśliwych,

W twoich rysach szukam rysów innej twarzy,

Ust, co już nieme, w twoich ustach żywych,

W oczach płomienia, co już się nie żarzy...