Pieńcie się, pieńcie, nocne fale

Zraszajcie pianą brzegi w mgławicy i szumie.

   Nad wielkim morzem stanąłem na skale,

   Trwam, pogrążywszy się w zadumie,

Samotny, jakże obcy dla ludzi i świata,

Smutek swój i tęsknotę sam podźwignąć umiem.

   Tuż obok mnie rybacka stoi chata,

   Gościnny ogień wesoło się jarzy,

W krąg łojówki rodzina beztrosko zasiada

   I słuchając, jak starzec opowiada,

   Prostą wieczerzę sobie warzy.

   Jakże daleko mi do ich błogości - 

   Wspominam przepych kłamliwej stolicy,

Minionych bezpowrotnie rój zgubnych radości.

   I cóż - łza spływa po źrenicy.

Pierś moją niepokoi żałosne wspomnienie,

Stracone dawno lata powracają do mnie

   I rozmarzone to jasne spojrzenie - 

   Duszy powtarzam wciąż: Zapomnij!

Ale ciągle je widzę - daremne pragnienie!...

   Gdybym świat ujrzał tu, gdzie nie istnieje

   Wśród ludzi zdrada i gorycz podłości,

Zawdzięczałbym losowi mojemu tak wiele - 

   Lecz dzisiaj nie wart jest mojej wdzięczności!

   Nieszczęsny, komu młodości westchnienia

Na starym czole zbytnią zmarszczkę wyrzeźbiły

   I odebrawszy najmilsze pragnienia,

Żałosną mu jedynie skruchę zostawiły;

Któż jeszcze odczuł tak jak ja rozczarowanie,

Któż jeszcze poznał wcześnie świat i z pustką w duszy

Jak ja porzucił brzegi rodzinne i ruszył

   Na dobrowolne wygnanie!


TAMARA



      Kim jesteś? Słów się twoich lękam!

      Piekło cię śle czy aniołowie?



DEMON



       Jesteś piękna!



TAMARA



        Zaklinam cię, kim jesteś, powiedz!



DEMON



jam ten, któregoś w upojeniu

w ciszy nocnej wysłuchała,

jam ten, kto wzrokiem swym uśmierca

nadzieje człowieczego serca

bicz, źródło ziemskich niepokoi

książę poznania i wichury

jam wróg niebiosów, zło natury

i jestem, widzisz, u nóg twoich!

do ciebie modlę się miłością

okryty gęstej mgły tumanem

z piorunującym blaskiem w oku

dumnie latałem wśród obłoków

chcąc by żywiołów wrzawa wściekła

krzyk mego serca zagłuszyła

by mnie na jedną chwilę z piekła

mojej pamięci wybawiła

cóż ludzie? czym ich trud prawdziwy?

przyjdą na niwę, zejdą z niwy...

czeka ich sąd, sąd sprawiedliwy

czeka nadzieja i blask słońca

a mój los wiecznie rozpaczliwy

i rozpacz moja nie ma końca