Pieńcie się, pieńcie, nocne fale

Zraszajcie pianą brzegi w mgławicy i szumie.

   Nad wielkim morzem stanąłem na skale,

   Trwam, pogrążywszy się w zadumie,

Samotny, jakże obcy dla ludzi i świata,

Smutek swój i tęsknotę sam podźwignąć umiem.

   Tuż obok mnie rybacka stoi chata,

   Gościnny ogień wesoło się jarzy,

W krąg łojówki rodzina beztrosko zasiada

   I słuchając, jak starzec opowiada,

   Prostą wieczerzę sobie warzy.

   Jakże daleko mi do ich błogości - 

   Wspominam przepych kłamliwej stolicy,

Minionych bezpowrotnie rój zgubnych radości.

   I cóż - łza spływa po źrenicy.

Pierś moją niepokoi żałosne wspomnienie,

Stracone dawno lata powracają do mnie

   I rozmarzone to jasne spojrzenie - 

   Duszy powtarzam wciąż: Zapomnij!

Ale ciągle je widzę - daremne pragnienie!...

   Gdybym świat ujrzał tu, gdzie nie istnieje

   Wśród ludzi zdrada i gorycz podłości,

Zawdzięczałbym losowi mojemu tak wiele - 

   Lecz dzisiaj nie wart jest mojej wdzięczności!

   Nieszczęsny, komu młodości westchnienia

Na starym czole zbytnią zmarszczkę wyrzeźbiły

   I odebrawszy najmilsze pragnienia,

Żałosną mu jedynie skruchę zostawiły;

Któż jeszcze odczuł tak jak ja rozczarowanie,

Któż jeszcze poznał wcześnie świat i z pustką w duszy

Jak ja porzucił brzegi rodzinne i ruszył

   Na dobrowolne wygnanie!


Sam w nocnej ciszy i pomroce.

Skwiercząc dopala się knot świecy,

W zeszycie pióro me chroboce,

Profil rysuje w nim kobiecy.

Jak cień w całunie pochowany,

Minionych dawno dni wspomnienie

Palcem wskazuje dawne rany

I dawno zgasłe upojenie.

Słowa, co mogły treścią ciemną

Trwożyć mnie w tamten czas daleki,

Na nowo jarzą się przede mną,

Choć zapomniałem je na wieki.

I tam - szkieletów tłum ponury,

Tam moje dawne lata stoją,

A między nimi szkielet, który

Zawładnął kiedyś duszą moją.

Jak kochać oczu tych nie miałem?

Kobiecej wzgardy zimny sztylet

Przeszył mnie. Ale nie! Kochałem

Wszystko w te dni, cierpiałem tyle!...

Ten wzrok nie do zniesienia, wszędzie

Jak widmo wlokę go za sobą,

Wzrok, co do śmierci ścigać będzie;

Tak nie pokocham już nikogo.

O, nieraz jak zazdroszczę innym,

Że w ciszy, której nic nie wzruszy,

W gronie weselą się rodzinnym

I że się śmieją z całej duszy.

Mnie ciąży własny śmiech ołowiem.

Z pustyni rodzi się serdecznej.

Cóżeś mi tutaj - dziś to powiem - 

Zgotował w końcu, Boże wieczny!

Czy można było pierwszą miłość

Zalać goryczą aż do głębi?

By serce fałszem się wzburzyło,

Szyderstwem chcieć ten żar wyziębić?

Pragnąłem ogień namiętności

Na inną przelać, płonąć dla niej.

Lecz pamięć? Pierwsze łzy młodości?

I cóż się wobec nich ostanie?!