Samotna w niebie

Gwiazda się pali,

Wabi do siebie

Mój umysł z dali;

Mkną do niej w gości

Sny moje z ziemi,

Bo blask radości

Z wysoka śle mi!

Blask ten widziałem

W źrenic spojrzeniu,

Które kochałem

Wbrew przeznaczeniu;

Dla cierpień były

Najsłodszym lekiem,

A blaskiem lśniły

Równie dalekim.

Sen oczy kleił,

Lecz nie zmrużyłem,

I bez nadziei

Ku nim patrzyłem.


I smutek, i nuda. Nikt dłoni nie poda z pomocą,

  Gdy troska człowieka przygniata.

Pragnienia? Lecz pragnąć wieczyście, daremnie... i po co?

  A lata mijają, najlepsze me lata.

Pokochać? Lecz kogo? Na chwilę pokochać nie warto -

  A kochać na wieki któż zdoła?

Gdy spojrzysz w głąb serca, tam przeszłość swą widzisz

                                                                   zatartą:



  I radość, i męki dziś błahe są zgoła.

Namiętność? Lecz wcześniej czy później jej słodka

                                                            trucizna -



Rozsądek mi szepcze - też zginie.

I życie, gdy przyjrzeć się bacznie, z goryczą to wyznam,

  Jest żartem niemądrym jedynie.