Samotna w niebie

Gwiazda się pali,

Wabi do siebie

Mój umysł z dali;

Mkną do niej w gości

Sny moje z ziemi,

Bo blask radości

Z wysoka śle mi!

Blask ten widziałem

W źrenic spojrzeniu,

Które kochałem

Wbrew przeznaczeniu;

Dla cierpień były

Najsłodszym lekiem,

A blaskiem lśniły

Równie dalekim.

Sen oczy kleił,

Lecz nie zmrużyłem,

I bez nadziei

Ku nim patrzyłem.


Jak niebo wzrok twój rozświetlony

  Błękitem lśni pogody,

Jak pocałunek słodko dzwoni

  I cichnie głos twój młody.

Za jeden dźwięk czarownej mowy,

  Spojrzenie jedno twoje

Gruziński bułat dam stalowy,

  Młodzieńcze oddam boje.

I on czasami błyśnie pięknie,

  I jeszcze piękniej dzwoni,

Dreszcz duszę przejmie, gdy on brzeknie,

  I w żyłach krew zapłonie.

Lecz dni mych zbrojnych i swobodnych

  Radości się skończyły,

Gdym głos usłyszał twój łagodny

  I wzrok napotkał miły.