Huzarze! radość lśni w twym oku,

Gdy twój czerwony dołman wdziejesz;

Lecz wiedz - przeminie duszy spokój,

A szczęście się jak mgła rozwieje.

Wąs kręcisz rad, gdy cię ogarną

Wspomnienia szumnych biesiad, pląsów;

Lecz chroń się przed zadumą czarną -

Czarniejsza jest od twoich wąsów.

Niechaj cię pieści dola płocha

I żądza nierozumna śmieszy;

Ale i ciebie nikt nie kocha,

Nikt na twój widok się nie cieszy.

Kiedy w rozwianej pelerynie

Na koniu siwym gnasz co siły,

Żadnej nie przemknie myśl dziewczynie:

Dla mnie przejeżdża tędy miły!

Lecisz, nieczuły bohaterze -

Z niczyich ust błogosławieństwo

Przed ciosem wroga cię nie strzeże.

Powiedz: nie tęsknisz i miłości

Nie pragniesz duszą znieczuloną?

Huzarze! gdzie twój anioł gości?

Gdzie oczy sercu miłe płoną?

Milczysz - im wina lejesz  więcej,

Silniej cie gnębi rozpacz głucha...

Czemuś dla życia stracił serce?

Dlaczego zgasła twa otucha?...

Taki jak dziś nie zawsze byłeś,

Żyłeś, głęboko żyć umiałeś...

Ale ostatnią grzebiąc miłość

I płomień serca pogrzebałeś.


I



Gdy grób mój darni okryją zielenie

I krótkie życie moje już przeminie,

W twej wyobraźni będę tylko cieniem

I ust twych szeptem o wspomnień godzinie.

Gdy o mnie głuche zapadnie milczenie

Śród ucztujących przyjaciół przy winie,

Wtedy ty w ręce swe weź arfę prostą,

Co była marzeń mych i moją siostrą.



II



I w domu ją naprzeciw okna powieś...

A gdy jesienny wiatr po strunach wionie,

To echem pieśni minionej opowie,

Gdyż dawna miłość zaklęta w jej tonie.

Lecz niech na strun tych dźwięczącej osnowie

Nie spoczną nigdy białe twe dłonie,

Gdyż ten, co w pieśni jej zaklął swe kochanie,

Wiecznie spać będzie i nigdy nie wstanie.