Huzarze! radość lśni w twym oku,

Gdy twój czerwony dołman wdziejesz;

Lecz wiedz - przeminie duszy spokój,

A szczęście się jak mgła rozwieje.

Wąs kręcisz rad, gdy cię ogarną

Wspomnienia szumnych biesiad, pląsów;

Lecz chroń się przed zadumą czarną -

Czarniejsza jest od twoich wąsów.

Niechaj cię pieści dola płocha

I żądza nierozumna śmieszy;

Ale i ciebie nikt nie kocha,

Nikt na twój widok się nie cieszy.

Kiedy w rozwianej pelerynie

Na koniu siwym gnasz co siły,

Żadnej nie przemknie myśl dziewczynie:

Dla mnie przejeżdża tędy miły!

Lecisz, nieczuły bohaterze -

Z niczyich ust błogosławieństwo

Przed ciosem wroga cię nie strzeże.

Powiedz: nie tęsknisz i miłości

Nie pragniesz duszą znieczuloną?

Huzarze! gdzie twój anioł gości?

Gdzie oczy sercu miłe płoną?

Milczysz - im wina lejesz  więcej,

Silniej cie gnębi rozpacz głucha...

Czemuś dla życia stracił serce?

Dlaczego zgasła twa otucha?...

Taki jak dziś nie zawsze byłeś,

Żyłeś, głęboko żyć umiałeś...

Ale ostatnią grzebiąc miłość

I płomień serca pogrzebałeś.


1



Nie ciebie kocham żarem namiętności

Ani mnie twoje olśniewaja wdzięki:

Ja kocham w tobie dawnych cierpień męki

I zatracone dni mojej młodości.



2



A gdy spojrzenie czasami cię bada

I wzrok zatapiam w twoje piękne oczy,

Serce rozmowę tajemniczą toczy,

Ale nie tobie wtedy odpowiada.



3



Wtedy rozmawiam z druhem dni minionych,

W twych rysach szukam rysów uleciałych,

W twych krasnych ustach - ust już oniemiałych,

W błyszczących oczach - blasku oczu śćmionych.