I smutek, i nuda. Nikt dłoni nie poda z pomocą,

  Gdy troska człowieka przygniata.

Pragnienia? Lecz pragnąć wieczyście, daremnie... i po co?

  A lata mijają, najlepsze me lata.

Pokochać? Lecz kogo? Na chwilę pokochać nie warto -

  A kochać na wieki któż zdoła?

Gdy spojrzysz w głąb serca, tam przeszłość swą widzisz

                                                                   zatartą:



  I radość, i męki dziś błahe są zgoła.

Namiętność? Lecz wcześniej czy później jej słodka

                                                            trucizna -



Rozsądek mi szepcze - też zginie.

I życie, gdy przyjrzeć się bacznie, z goryczą to wyznam,

  Jest żartem niemądrym jedynie.


1



Bądź zdrowa! - nie ujrzę cię więcej,

  Dłoń dloni nie ściśnie przyjazna;

Bądź zdrowa! - już wolne twe serce,

  Lecz szczęscia z kim innym  nie zazna,

I wiem, przytłoczone cierpieniem,

  Znów zadrży, gdy jakiś ci podszept

Przypomni znajomym imieniem

  Człowieka, co dawno już odszedł!



2



Są słowa - nieważne znaczenie,

  I tłum nim pogardza wyniosły -

Lecz jakże zapomnieć ich brzmienie,

  Gdy z duszą, jak życiem, się zrosły;

Ukryła się przeszłość w nich na dnie,

  Jak w grobie zamknęła dni swoje;

Ich sens tylko dwoje odgadnie

  I drgnie na ich dźwięk tylko dwoje!



3



Byliśmy ze sobą przez mgnienie,

  Lecz czym wieczność jest wobec chwili,

Gdy w niej pocałunków płomieniem

  Uczucia-śmy wszystkie spalili;

Bądź zdrowa! - nie trzeba żałować

  I z krótkiej miłości się smucić;

Tak trudno sie rozejść i już nie miłować

  Lecz trudniej by było powrócić!