Jak niebo wzrok twój rozświetlony

  Błękitem lśni pogody,

Jak pocałunek słodko dzwoni

  I cichnie głos twój młody.

Za jeden dźwięk czarownej mowy,

  Spojrzenie jedno twoje

Gruziński bułat dam stalowy,

  Młodzieńcze oddam boje.

I on czasami błyśnie pięknie,

  I jeszcze piękniej dzwoni,

Dreszcz duszę przejmie, gdy on brzeknie,

  I w żyłach krew zapłonie.

Lecz dni mych zbrojnych i swobodnych

  Radości się skończyły,

Gdym głos usłyszał twój łagodny

  I wzrok napotkał miły.


Na brzegu cudowna dziewica siedziała,

Na chłopca miłego z uśmiechem spojrzała.

Wydobądź - dłoń rzecze - mój chłopcze jedyny,

Naszyjnik, dziś wpadł mi do morskiej głębiny!

Tym czynem dowiedziesz miłości swej do mnie!

W młodzianie, co kochał dziewczynę niezłomnie,

Zawrzała krew dzielna, już zmysły w nim płoną,

Bez słowa pogrążył się w otchłań spienioną.

I toczą się bryzgi perłowe s łoskotem,

I fale rwą naprzód, i pędzą z powrotem,

I znów rwą przed siebie , i bija po brzegu,

I chłopca niebawem przyniosą lubego.

O, szczęście! On żyje, uchwycił sie skały,

Ma perłę, lecz smutny jest wciąż sposępniały.

Nie ufa swym krokom, na licach kolory

I mokre na ramię spadają kędziory...

Więc powiedz, czy nie jest uczucie me szczere,

Gdym życia nie szczędził dla sznura twych pereł -

Bez słowa zdradliwej oddałem się fali,

Naszyjnik twój w grocie znalazłem z korali.

O, przyjm go! - i spojrzał oczami smutnemi

Na tę, która wszystkim dlań była na ziemi.

Jeżeli mnie kochasz, mój miły młodzianie,

Najdroższy mi koral z dna morza dostaniesz.

Młodzieniec, gdy wargi prosiły go lube,

W toń skoczył, by koral w niej znaleźć lub zgubę,

Znów toczą się bryzgi perłowe z łoskotem

I fale rwą naprzód, i pędzą z powrotem,

I znów rwą przed siebie, i biją po brzegu,

Lecz już nie przyniosą młodzieńca lubego.