Jak niebo wzrok twój rozświetlony

  Błękitem lśni pogody,

Jak pocałunek słodko dzwoni

  I cichnie głos twój młody.

Za jeden dźwięk czarownej mowy,

  Spojrzenie jedno twoje

Gruziński bułat dam stalowy,

  Młodzieńcze oddam boje.

I on czasami błyśnie pięknie,

  I jeszcze piękniej dzwoni,

Dreszcz duszę przejmie, gdy on brzeknie,

  I w żyłach krew zapłonie.

Lecz dni mych zbrojnych i swobodnych

  Radości się skończyły,

Gdym głos usłyszał twój łagodny

  I wzrok napotkał miły.


1



Bądź zdrowa! - nie ujrzę cię więcej,

  Dłoń dloni nie ściśnie przyjazna;

Bądź zdrowa! - już wolne twe serce,

  Lecz szczęscia z kim innym  nie zazna,

I wiem, przytłoczone cierpieniem,

  Znów zadrży, gdy jakiś ci podszept

Przypomni znajomym imieniem

  Człowieka, co dawno już odszedł!



2



Są słowa - nieważne znaczenie,

  I tłum nim pogardza wyniosły -

Lecz jakże zapomnieć ich brzmienie,

  Gdy z duszą, jak życiem, się zrosły;

Ukryła się przeszłość w nich na dnie,

  Jak w grobie zamknęła dni swoje;

Ich sens tylko dwoje odgadnie

  I drgnie na ich dźwięk tylko dwoje!



3



Byliśmy ze sobą przez mgnienie,

  Lecz czym wieczność jest wobec chwili,

Gdy w niej pocałunków płomieniem

  Uczucia-śmy wszystkie spalili;

Bądź zdrowa! - nie trzeba żałować

  I z krótkiej miłości się smucić;

Tak trudno sie rozejść i już nie miłować

  Lecz trudniej by było powrócić!