Jakżem szczęśliwy! Jady moją krew przeżarły,

Śmiercią zagraża mi los bezlitosny!...

Daj Bóg, by to sie stało!... Bo umarły...

   Nie zna udręki miłosnej.

Wśród sześciu - z desek - ścian osamotniony

Przez wszystkich zapomniany, opuszczony,

   Wołania sławy nie usłyszę,

Nawet twój głos nie wtargnie w moja ciszę!...


I smutek, i nuda. Nikt dłoni nie poda z pomocą,

  Gdy troska człowieka przygniata.

Pragnienia? Lecz pragnąć wieczyście, daremnie... i po co?

  A lata mijają, najlepsze me lata.

Pokochać? Lecz kogo? Na chwilę pokochać nie warto -

  A kochać na wieki któż zdoła?

Gdy spojrzysz w głąb serca, tam przeszłość swą widzisz

                                                                   zatartą:



  I radość, i męki dziś błahe są zgoła.

Namiętność? Lecz wcześniej czy później jej słodka

                                                            trucizna -



Rozsądek mi szepcze - też zginie.

I życie, gdy przyjrzeć się bacznie, z goryczą to wyznam,

  Jest żartem niemądrym jedynie.