Jakżem szczęśliwy! Jady moją krew przeżarły,

Śmiercią zagraża mi los bezlitosny!...

Daj Bóg, by to sie stało!... Bo umarły...

   Nie zna udręki miłosnej.

Wśród sześciu - z desek - ścian osamotniony

Przez wszystkich zapomniany, opuszczony,

   Wołania sławy nie usłyszę,

Nawet twój głos nie wtargnie w moja ciszę!...


Nie kocham cię już. Już namiętności

I cierpień prysnął dawny sen,

Lecz obraz mój w mej duszy gości

Żywy, choć to bezsilny cień.

W krąg marzeń innych gdym objęty,

On wciąż w pamięci wraca próg.

Tak wciąż świątynią zbór zamknięty,

Bożek zwalony - to wciąż bóg.