Jakżem szczęśliwy! Jady moją krew przeżarły,

Śmiercią zagraża mi los bezlitosny!...

Daj Bóg, by to sie stało!... Bo umarły...

   Nie zna udręki miłosnej.

Wśród sześciu - z desek - ścian osamotniony

Przez wszystkich zapomniany, opuszczony,

   Wołania sławy nie usłyszę,

Nawet twój głos nie wtargnie w moja ciszę!...


Kochali się wzajem tak tkliwie i stale,

Trawieni gorączką w tęsknocie i szale!

Lecz bali sie wyznać w spotkaniach, jak wrogi,

I były i zimne i czcze ich dialogi.

Rozstali sie w niemym i dumnym cierpieniu,

Li czasem się widząc w snów lubych marzeniu...

Śmierć wreszcie nadeszła - ujrzeli się w niebie,

Lecz tam juz obcymi zostali dla siebie.