Lubię jesienne słońce, wtedy

Gdy przez tłum chmurek i mgieł się przedziera

I rzuca blady swój umarły promień

Na drzewo, co sie od wiatru kołysze,

I na wilgotny step. Lubię słońce,

Jest coś takiego w żegnalnym spojrzeniu

Ogromnej gwiazdy, co w tajemnym smutku

Miłości oszukanej. Nie ostygła

Ona sama przez siebie, lecz natura,

Wszytsko, co umie i czuć i dostrzegać,

Nie może ogrzać się w niej; podobnie

Serce: płonie w nim jeszcze ogień, ale ludzie

Niegdyś go pojąć czuciem nie umieli,

I odtąd w blasku źrenic juz nie błyśnie,

Policzków żarem więcej nie obejmie.

Po co raz jeszcze serce swe poddawać

Drwinie i słowom pełnym powątpienia?


Nie moja rzecz wydawać sądy,

Czy twej miłości jestem godny;

Ale łudzeniem zapłaciłaś

Za to, com śnił i com wymarzył,

I zawsze będę to powtarzał,

Że ty niesłusznie postąpiłaś.

Nie jesteś ty zdradziecką żmiją.

Tylko cię kusi wrażeń pościg.

Łatwo się daje uwieść chwilom

Twe serce skłonne do miłości;

I lubi wielu, ale szczerze

Jeszcze nikogo; w to uwierzę,

Lecz to nie powód do radości.

W dniach, gdym przez ciebie był kochany,

Mogłem nie pragnąć losów zmiany.

Raz z delikatnych ustek twoich,

Żegnając się, zerwałem całus,

Lecz w stepie suchym w czas upału

Kropla pragnienia nie ukoi.

Niechajże Bóg odzyskać da ci,

Czegoś nie bała sie utracić;

Ale... kobiety juz nie mogą

Zapomnieć uczuć tak prawdziwych

Jak moje. Pośród chwil szczęśliwych

Wspomnienie przejmie ciebie trwogą!

Może poczujesz żal tajemny,

Gdy z ostrą drwiną świat nikczemny

Przekleństwem imię me obrzuci,

Ale nie weźmiesz mię w obronę,

W obawie, żeby o współczucie

Znowu nie zostać oskarzoną.