Zapisz swoję ulubione piosenki

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Lubię jesienne słońce, wtedy

Gdy przez tłum chmurek i mgieł się przedziera

I rzuca blady swój umarły promień

Na drzewo, co sie od wiatru kołysze,

I na wilgotny step. Lubię słońce,

Jest coś takiego w żegnalnym spojrzeniu

Ogromnej gwiazdy, co w tajemnym smutku

Miłości oszukanej. Nie ostygła

Ona sama przez siebie, lecz natura,

Wszytsko, co umie i czuć i dostrzegać,

Nie może ogrzać się w niej; podobnie

Serce: płonie w nim jeszcze ogień, ale ludzie

Niegdyś go pojąć czuciem nie umieli,

I odtąd w blasku źrenic juz nie błyśnie,

Policzków żarem więcej nie obejmie.

Po co raz jeszcze serce swe poddawać

Drwinie i słowom pełnym powątpienia?


Jak meteoru w noc błyskanie

  Tak ja bez celu mijam.

Choć serce ciężkie niby kamień,

  Lecz pod kamieniem żmija.

Od marnych uciech dar natchnienia

  Ratował mnie w katuszy;

Lecz nawet szczęście - wybawienia

  Nie da od własnej duszy.

Żądełem szczęścia, i śpieszyło,

  By kres położyć bólom,

I nawet szczęście mi ciążyło

  Jako korona królom.

Marzenia wszytskie odtrąciwszy,

  Tylkom samotność zyskał,

Jak mrocznych, pustych komnat ciszy

  Niegodny pan zamczyska.


Pieńcie się, pieńcie, nocne fale

Zraszajcie pianą brzegi w mgławicy i szumie.

   Nad wielkim morzem stanąłem na skale,

   Trwam, pogrążywszy się w zadumie,

Samotny, jakże obcy dla ludzi i świata,

Smutek swój i tęsknotę sam podźwignąć umiem.

   Tuż obok mnie rybacka stoi chata,

   Gościnny ogień wesoło się jarzy,

W krąg łojówki rodzina beztrosko zasiada

   I słuchając, jak starzec opowiada,

   Prostą wieczerzę sobie warzy.

   Jakże daleko mi do ich błogości - 

   Wspominam przepych kłamliwej stolicy,

Minionych bezpowrotnie rój zgubnych radości.

   I cóż - łza spływa po źrenicy.

Pierś moją niepokoi żałosne wspomnienie,

Stracone dawno lata powracają do mnie

   I rozmarzone to jasne spojrzenie - 

   Duszy powtarzam wciąż: Zapomnij!

Ale ciągle je widzę - daremne pragnienie!...

   Gdybym świat ujrzał tu, gdzie nie istnieje

   Wśród ludzi zdrada i gorycz podłości,

Zawdzięczałbym losowi mojemu tak wiele - 

   Lecz dzisiaj nie wart jest mojej wdzięczności!

   Nieszczęsny, komu młodości westchnienia

Na starym czole zbytnią zmarszczkę wyrzeźbiły

   I odebrawszy najmilsze pragnienia,

Żałosną mu jedynie skruchę zostawiły;

Któż jeszcze odczuł tak jak ja rozczarowanie,

Któż jeszcze poznał wcześnie świat i z pustką w duszy

Jak ja porzucił brzegi rodzinne i ruszył

   Na dobrowolne wygnanie!