Lubię jesienne słońce, wtedy

Gdy przez tłum chmurek i mgieł się przedziera

I rzuca blady swój umarły promień

Na drzewo, co sie od wiatru kołysze,

I na wilgotny step. Lubię słońce,

Jest coś takiego w żegnalnym spojrzeniu

Ogromnej gwiazdy, co w tajemnym smutku

Miłości oszukanej. Nie ostygła

Ona sama przez siebie, lecz natura,

Wszytsko, co umie i czuć i dostrzegać,

Nie może ogrzać się w niej; podobnie

Serce: płonie w nim jeszcze ogień, ale ludzie

Niegdyś go pojąć czuciem nie umieli,

I odtąd w blasku źrenic juz nie błyśnie,

Policzków żarem więcej nie obejmie.

Po co raz jeszcze serce swe poddawać

Drwinie i słowom pełnym powątpienia?


Jak meteoru w noc błyskanie

  Tak ja bez celu mijam.

Choć serce ciężkie niby kamień,

  Lecz pod kamieniem żmija.

Od marnych uciech dar natchnienia

  Ratował mnie w katuszy;

Lecz nawet szczęście - wybawienia

  Nie da od własnej duszy.

Żądełem szczęścia, i śpieszyło,

  By kres położyć bólom,

I nawet szczęście mi ciążyło

  Jako korona królom.

Marzenia wszytskie odtrąciwszy,

  Tylkom samotność zyskał,

Jak mrocznych, pustych komnat ciszy

  Niegodny pan zamczyska.