Lubię jesienne słońce, wtedy

Gdy przez tłum chmurek i mgieł się przedziera

I rzuca blady swój umarły promień

Na drzewo, co sie od wiatru kołysze,

I na wilgotny step. Lubię słońce,

Jest coś takiego w żegnalnym spojrzeniu

Ogromnej gwiazdy, co w tajemnym smutku

Miłości oszukanej. Nie ostygła

Ona sama przez siebie, lecz natura,

Wszytsko, co umie i czuć i dostrzegać,

Nie może ogrzać się w niej; podobnie

Serce: płonie w nim jeszcze ogień, ale ludzie

Niegdyś go pojąć czuciem nie umieli,

I odtąd w blasku źrenic juz nie błyśnie,

Policzków żarem więcej nie obejmie.

Po co raz jeszcze serce swe poddawać

Drwinie i słowom pełnym powątpienia?


Sam w nocnej ciszy i pomroce.

Skwiercząc dopala się knot świecy,

W zeszycie pióro me chroboce,

Profil rysuje w nim kobiecy.

Jak cień w całunie pochowany,

Minionych dawno dni wspomnienie

Palcem wskazuje dawne rany

I dawno zgasłe upojenie.

Słowa, co mogły treścią ciemną

Trwożyć mnie w tamten czas daleki,

Na nowo jarzą się przede mną,

Choć zapomniałem je na wieki.

I tam - szkieletów tłum ponury,

Tam moje dawne lata stoją,

A między nimi szkielet, który

Zawładnął kiedyś duszą moją.

Jak kochać oczu tych nie miałem?

Kobiecej wzgardy zimny sztylet

Przeszył mnie. Ale nie! Kochałem

Wszystko w te dni, cierpiałem tyle!...

Ten wzrok nie do zniesienia, wszędzie

Jak widmo wlokę go za sobą,

Wzrok, co do śmierci ścigać będzie;

Tak nie pokocham już nikogo.

O, nieraz jak zazdroszczę innym,

Że w ciszy, której nic nie wzruszy,

W gronie weselą się rodzinnym

I że się śmieją z całej duszy.

Mnie ciąży własny śmiech ołowiem.

Z pustyni rodzi się serdecznej.

Cóżeś mi tutaj - dziś to powiem - 

Zgotował w końcu, Boże wieczny!

Czy można było pierwszą miłość

Zalać goryczą aż do głębi?

By serce fałszem się wzburzyło,

Szyderstwem chcieć ten żar wyziębić?

Pragnąłem ogień namiętności

Na inną przelać, płonąć dla niej.

Lecz pamięć? Pierwsze łzy młodości?

I cóż się wobec nich ostanie?!