Na ostrogi srebrne patrzę

I w zadumie trwam głębokiej:

Drżę o ciebie, mój latawcze,

Drżę, mój koniu, o twe boki.

Pradziadowie ich nie znali

I, tratując stepów szlaki,

Nahajami popędzali

Niepokorne swe rumaki.

Nastał jednak wiek oświaty:

Zamiast grubych obyczajów

Wprowadzono świeżej daty

Wynalazki z obcych krajów.

Dzisiaj karmią, honorują,

Cenią grzbiet, na którym siedzą...

Dawniej bili - dzisiaj kłują!...

A co lepsze - diabli wiedzą!...


TAMARA



      Kim jesteś? Słów się twoich lękam!

      Piekło cię śle czy aniołowie?



DEMON



       Jesteś piękna!



TAMARA



        Zaklinam cię, kim jesteś, powiedz!



DEMON



jam ten, któregoś w upojeniu

w ciszy nocnej wysłuchała,

jam ten, kto wzrokiem swym uśmierca

nadzieje człowieczego serca

bicz, źródło ziemskich niepokoi

książę poznania i wichury

jam wróg niebiosów, zło natury

i jestem, widzisz, u nóg twoich!

do ciebie modlę się miłością

okryty gęstej mgły tumanem

z piorunującym blaskiem w oku

dumnie latałem wśród obłoków

chcąc by żywiołów wrzawa wściekła

krzyk mego serca zagłuszyła

by mnie na jedną chwilę z piekła

mojej pamięci wybawiła

cóż ludzie? czym ich trud prawdziwy?

przyjdą na niwę, zejdą z niwy...

czeka ich sąd, sąd sprawiedliwy

czeka nadzieja i blask słońca

a mój los wiecznie rozpaczliwy

i rozpacz moja nie ma końca