Na ostrogi srebrne patrzę

I w zadumie trwam głębokiej:

Drżę o ciebie, mój latawcze,

Drżę, mój koniu, o twe boki.

Pradziadowie ich nie znali

I, tratując stepów szlaki,

Nahajami popędzali

Niepokorne swe rumaki.

Nastał jednak wiek oświaty:

Zamiast grubych obyczajów

Wprowadzono świeżej daty

Wynalazki z obcych krajów.

Dzisiaj karmią, honorują,

Cenią grzbiet, na którym siedzą...

Dawniej bili - dzisiaj kłują!...

A co lepsze - diabli wiedzą!...


Choć bigot z pasją nas bezcześci

Piętnując nasz nieprawy związek,

Choć ludzie plotą w głos, że jest ci

Obcy rodzinny obowiązek,

Nie zniżam przed bóstwami lotu,

Nie zginam kolan w uległości,

jak - ty nie widząc w nich przedmiotu

Wielkiego gniewu czy miłości.

Jak ty - z wesela pełnym sercem,

nad sobą nie uznaję pana,

Z szaleńcem dzielę się i z mędrcem -

Mojemu sercu wolność dana;

Żyję beztrosko, beznamiętnie,

Radość i smutek miło płynie,

A ludziom serce ściskam chętnie,

Choć dla nich wzgardę mam jedynie!...

Śmiechem odeprzem ich potwarze!

Nas nie rozłączą oszczerstwami;

Szczęście nam jasną twarz ukaże,

A oni - niech się gryzą sami!