Nadejdzie dzień - przez ludzi potępiony,

Obcy w kraju ojczystym.

Na miejscu kaźni - dumny, choć wzgardzony,

   Stanę sie duchem czystym.

Winny przed światem, ale nie przed tobą,

   Czekam godziny kaźni;

Cóż śmierć - Gdy serca nasze nie zawiodą,

   To śmierć ich nie ujarzmi.

Miłość zwycięży przesąd  i pogardę,

   Bo jest taka część świata,

Gdzie nie odbierze szczęścia niecnym żartem,

   Jak tutaj, brat od brata.

A kiedy wieść nadejdzie okrwawiona

   Krwią mojego męczeństwa

I klaskać będzie tłuszcza upojona

   Radością ze zwycięstwa,

Wtedy niech jedna choć łza twoja drżąca

   Rozpłacze się nad prochem

Tego, kto w oczach twych, bardziej niż słońca,

   Ze wstrzymywanym szlochem

Szczęścia młodości wyglądał błaganie;

   Kto przed toba otworzył

Głębię swej duszy i wszystkie męczarnie,

   Jakie dla siebie stworzył.

Ale jeżeli moje pohańbienie

   Jedynie śmiech twój wzbudzi

I będziesz drwiła nad skrzywdzonym cieniem

   Szyderstwem innych ludzi,

Nie zaznasz łaski. Jak czerw do twej duszy

   Przylgnę, trując marzenia,

I chwila szczęścia, jak wieczność katuszy,

   Będzie nie do zniesienia.

Będziesz minioną swą beztroskę śniła,

   I życia każdą postać,

Przez wieczność będziesz do życia tęskniła,

   Nie mogąc zmartwychpowstać.


Na brzegu cudowna dziewica siedziała,

Na chłopca miłego z uśmiechem spojrzała.

Wydobądź - dłoń rzecze - mój chłopcze jedyny,

Naszyjnik, dziś wpadł mi do morskiej głębiny!

Tym czynem dowiedziesz miłości swej do mnie!

W młodzianie, co kochał dziewczynę niezłomnie,

Zawrzała krew dzielna, już zmysły w nim płoną,

Bez słowa pogrążył się w otchłań spienioną.

I toczą się bryzgi perłowe s łoskotem,

I fale rwą naprzód, i pędzą z powrotem,

I znów rwą przed siebie , i bija po brzegu,

I chłopca niebawem przyniosą lubego.

O, szczęście! On żyje, uchwycił sie skały,

Ma perłę, lecz smutny jest wciąż sposępniały.

Nie ufa swym krokom, na licach kolory

I mokre na ramię spadają kędziory...

Więc powiedz, czy nie jest uczucie me szczere,

Gdym życia nie szczędził dla sznura twych pereł -

Bez słowa zdradliwej oddałem się fali,

Naszyjnik twój w grocie znalazłem z korali.

O, przyjm go! - i spojrzał oczami smutnemi

Na tę, która wszystkim dlań była na ziemi.

Jeżeli mnie kochasz, mój miły młodzianie,

Najdroższy mi koral z dna morza dostaniesz.

Młodzieniec, gdy wargi prosiły go lube,

W toń skoczył, by koral w niej znaleźć lub zgubę,

Znów toczą się bryzgi perłowe z łoskotem

I fale rwą naprzód, i pędzą z powrotem,

I znów rwą przed siebie, i biją po brzegu,

Lecz już nie przyniosą młodzieńca lubego.