1



Nie ciebie kocham żarem namiętności

Ani mnie twoje olśniewaja wdzięki:

Ja kocham w tobie dawnych cierpień męki

I zatracone dni mojej młodości.



2



A gdy spojrzenie czasami cię bada

I wzrok zatapiam w twoje piękne oczy,

Serce rozmowę tajemniczą toczy,

Ale nie tobie wtedy odpowiada.



3



Wtedy rozmawiam z druhem dni minionych,

W twych rysach szukam rysów uleciałych,

W twych krasnych ustach - ust już oniemiałych,

W błyszczących oczach - blasku oczu śćmionych.


I smutek, i nuda. Nikt dłoni nie poda z pomocą,

  Gdy troska człowieka przygniata.

Pragnienia? Lecz pragnąć wieczyście, daremnie... i po co?

  A lata mijają, najlepsze me lata.

Pokochać? Lecz kogo? Na chwilę pokochać nie warto -

  A kochać na wieki któż zdoła?

Gdy spojrzysz w głąb serca, tam przeszłość swą widzisz

                                                                   zatartą:



  I radość, i męki dziś błahe są zgoła.

Namiętność? Lecz wcześniej czy później jej słodka

                                                            trucizna -



Rozsądek mi szepcze - też zginie.

I życie, gdy przyjrzeć się bacznie, z goryczą to wyznam,

  Jest żartem niemądrym jedynie.