Nie ,ja nie ciebie kocham tak szalenie, 

Nie dla mnie blaski piękna twego płoną:

Miłuję w tobie dawne me cierpienie

I moją młodość dawno utraconą.



Kiedy na ciebie spoglądam czasami

I gdy zaglądam głęboko w twe oczy,

Tajemna wtedy rozmowa się toczy,

Ale nie z sobą mówimy sercami.



Rozmawiam z lubą młodych dni szczęśliwych,

W twoich rysach szukam rysów innej twarzy,

Ust, co już nieme, w twoich ustach żywych,

W oczach płomienia, co już się nie żarzy...


TAMARA



      Kim jesteś? Słów się twoich lękam!

      Piekło cię śle czy aniołowie?



DEMON



       Jesteś piękna!



TAMARA



        Zaklinam cię, kim jesteś, powiedz!



DEMON



jam ten, któregoś w upojeniu

w ciszy nocnej wysłuchała,

jam ten, kto wzrokiem swym uśmierca

nadzieje człowieczego serca

bicz, źródło ziemskich niepokoi

książę poznania i wichury

jam wróg niebiosów, zło natury

i jestem, widzisz, u nóg twoich!

do ciebie modlę się miłością

okryty gęstej mgły tumanem

z piorunującym blaskiem w oku

dumnie latałem wśród obłoków

chcąc by żywiołów wrzawa wściekła

krzyk mego serca zagłuszyła

by mnie na jedną chwilę z piekła

mojej pamięci wybawiła

cóż ludzie? czym ich trud prawdziwy?

przyjdą na niwę, zejdą z niwy...

czeka ich sąd, sąd sprawiedliwy

czeka nadzieja i blask słońca

a mój los wiecznie rozpaczliwy

i rozpacz moja nie ma końca