Nie ,ja nie ciebie kocham tak szalenie, 

Nie dla mnie blaski piękna twego płoną:

Miłuję w tobie dawne me cierpienie

I moją młodość dawno utraconą.



Kiedy na ciebie spoglądam czasami

I gdy zaglądam głęboko w twe oczy,

Tajemna wtedy rozmowa się toczy,

Ale nie z sobą mówimy sercami.



Rozmawiam z lubą młodych dni szczęśliwych,

W twoich rysach szukam rysów innej twarzy,

Ust, co już nieme, w twoich ustach żywych,

W oczach płomienia, co już się nie żarzy...


Huzarze! radość lśni w twym oku,

Gdy twój czerwony dołman wdziejesz;

Lecz wiedz - przeminie duszy spokój,

A szczęście się jak mgła rozwieje.

Wąs kręcisz rad, gdy cię ogarną

Wspomnienia szumnych biesiad, pląsów;

Lecz chroń się przed zadumą czarną -

Czarniejsza jest od twoich wąsów.

Niechaj cię pieści dola płocha

I żądza nierozumna śmieszy;

Ale i ciebie nikt nie kocha,

Nikt na twój widok się nie cieszy.

Kiedy w rozwianej pelerynie

Na koniu siwym gnasz co siły,

Żadnej nie przemknie myśl dziewczynie:

Dla mnie przejeżdża tędy miły!

Lecisz, nieczuły bohaterze -

Z niczyich ust błogosławieństwo

Przed ciosem wroga cię nie strzeże.

Powiedz: nie tęsknisz i miłości

Nie pragniesz duszą znieczuloną?

Huzarze! gdzie twój anioł gości?

Gdzie oczy sercu miłe płoną?

Milczysz - im wina lejesz  więcej,

Silniej cie gnębi rozpacz głucha...

Czemuś dla życia stracił serce?

Dlaczego zgasła twa otucha?...

Taki jak dziś nie zawsze byłeś,

Żyłeś, głęboko żyć umiałeś...

Ale ostatnią grzebiąc miłość

I płomień serca pogrzebałeś.