Nie ,ja nie ciebie kocham tak szalenie, 

Nie dla mnie blaski piękna twego płoną:

Miłuję w tobie dawne me cierpienie

I moją młodość dawno utraconą.



Kiedy na ciebie spoglądam czasami

I gdy zaglądam głęboko w twe oczy,

Tajemna wtedy rozmowa się toczy,

Ale nie z sobą mówimy sercami.



Rozmawiam z lubą młodych dni szczęśliwych,

W twoich rysach szukam rysów innej twarzy,

Ust, co już nieme, w twoich ustach żywych,

W oczach płomienia, co już się nie żarzy...


Na ostrogi srebrne patrzę

I w zadumie trwam głębokiej:

Drżę o ciebie, mój latawcze,

Drżę, mój koniu, o twe boki.

Pradziadowie ich nie znali

I, tratując stepów szlaki,

Nahajami popędzali

Niepokorne swe rumaki.

Nastał jednak wiek oświaty:

Zamiast grubych obyczajów

Wprowadzono świeżej daty

Wynalazki z obcych krajów.

Dzisiaj karmią, honorują,

Cenią grzbiet, na którym siedzą...

Dawniej bili - dzisiaj kłują!...

A co lepsze - diabli wiedzą!...