Nie kocham cię już. Już namiętności

I cierpień prysnął dawny sen,

Lecz obraz mój w mej duszy gości

Żywy, choć to bezsilny cień.

W krąg marzeń innych gdym objęty,

On wciąż w pamięci wraca próg.

Tak wciąż świątynią zbór zamknięty,

Bożek zwalony - to wciąż bóg.


Dusza ma wkrótce ziemskie odrzuci kajdany.

Może już twego wzroku ujrzeć mi nie dane,

Miłego wzroku, w którym jak gwiazda nadziei

Dla mych rywali czułość twoja promienieje.

Życzę im szczęścia. Grzechem byłoby cię winić

Że mi wzbronione wszytsko, co dostają inni.

Lecz jesli miłość do mnie chciałaś skryć głęboko,

Kochać w milczeniu, łudząc mnie chłodu powłoką,

Jeśli mnie drwiącym uśmiechem pragnęłaś poruszyć,

Żal i tęsknotę tłumiąc w przepełnionej duszy,

Niechaj ci moje mroczne ukaże spojrzenie,

Czyja wina jest większa i większe cierpienie.