Nie kocham cię już. Już namiętności

I cierpień prysnął dawny sen,

Lecz obraz mój w mej duszy gości

Żywy, choć to bezsilny cień.

W krąg marzeń innych gdym objęty,

On wciąż w pamięci wraca próg.

Tak wciąż świątynią zbór zamknięty,

Bożek zwalony - to wciąż bóg.


Nie ,ja nie ciebie kocham tak szalenie, 

Nie dla mnie blaski piękna twego płoną:

Miłuję w tobie dawne me cierpienie

I moją młodość dawno utraconą.



Kiedy na ciebie spoglądam czasami

I gdy zaglądam głęboko w twe oczy,

Tajemna wtedy rozmowa się toczy,

Ale nie z sobą mówimy sercami.



Rozmawiam z lubą młodych dni szczęśliwych,

W twoich rysach szukam rysów innej twarzy,

Ust, co już nieme, w twoich ustach żywych,

W oczach płomienia, co już się nie żarzy...